้อย่างคลุมเครือว่ามีความลึกลับปกคลุมนางและเสี่ยวเป่าของนางอยู่?“เสี่ยวเป่าอย่าใจร้อน แม่รู้ดีว่ามันคืออะไร” เยี่ยนอวี๋ลูบคอนุ่มนิ่มของลูก พร้อมกับปลอบอย่างอ่อนโยน “แต่ตอนนี้แม่กำลังฝึกฝนอยู่เสี่ยวเป่าเป็นเด็กดีรอแม่ก่อน ตกลงไหมจ๊ะ”
“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าลังเลครู่หนึ่งแล้วพยักหน้า “อ้า” เป็นความหมายบอกว่า ‘เอาเถอะ รอท่านแม่ฝึกฌานเสร็จแล้วค่อยไปจับท่านพ่อรูปงามก็ได้’เยี่ยนอวี๋หยิบเตียงของลูกโดยเฉพาะออกมาอีกครั้ง แล้วจัดวางลูกไว้อย่างดี ส่วนนางนั่งลงขัดสมาธิใต้กระบี่ไท่ชาง และออกคำสั่งด้วยน ้าเสียงเฉยชา “ไท่ชาง ใช้ขุมพลังหนึ่งส่วน ทลายอนุสติของข้าอย่างต่อเนื่อง”ผ่างงง! กระบี่ไท่ชางแผ่รังสีแห่งกระบี่สีม่วงเหลือบดำไปยังเยี่ยนอวี๋ โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ซึ่งมันได้ดำดิ่งลงไปในอนุสติของเยี่ยนอวี๋อย่างรวดเร็ว เสียงดัง หึ่มมม! เหมือนมีเกลียวคลื่นโหมกระหน ่าอยู่ภายในอนุสติของนางปังงงง! อนุสติของเยี่ยนอวี๋ได้พังทลายลงในชั่วพริบตาเดียวใบหน้าซีดเซียวฉับพลัน ลมปราณติดขัด เจ้าตัวเล็กที่กำลังจะดูดนิ้วเสียขวัญตกใจ ทันใดนั้น “อ๊ะ” เขาร้องตะโกนขึ้น“ไม่เป็นไรนะลูก” เยี่ยนอวี๋ยังสามารถแบ่งความสนใจไปปลอบลูกอยู่! แม้ว่านางจะต้องแบกรับความอันตรายจากการที่อนุสติพังทลายสติสัมปชัญญะแตกกระเจิง ร่างกายกำลังแตกกระจายตามไปก็ตามแต่นางยังคงดำเนินไปตามจังหวะไม่ช้าไม่เร็ว ด้วยความชำนาญจึงทำได้อย่างง่ายดาย
ไม่ใช่เพราะ
