ยี่ยนจื่อเสาตกใจพรวดพราดบุกเข้าไปแต่ประตูผุพังกลับสั่นสะบัดจนกระเด็นออกมาเสียงดัง โครมมม
“คุณหนูใหญ่!” เม่ยเอ๋อร์ที่ตามเยี่ยนจื่อเสามาติดๆ ก็ถูกแรงสั่นสะบัดจนกระเด็นออกมาเช่นกัน!“แย่แล้ว!” เอ้อร์เหมารู้สึกตึงเครียดแต่เสียงเยี่ยนอวี๋ดังออกมาจากด้านในห้อง “พวกเจ้าไม่ต้องกังวลข้ากับเสี่ยวเป่าไม่เป็นไร พวกเจ้ารอก่อน”“เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์!” แต่มีหรือที่เยี่ยนจื่อเสาจะวางใจได้ ทว่าทันทีที่เขาพุ่งไปที่ประตูและพยายามเปิดออก ก็ชนเข้ากับแรงสั่นจนกระเด็นออกมา! แม้ว่ามันจะเป็นแค่ประตูบานใหญ่ที่ทั้งผุทั้งพังมากก็ตาม แต่มันก็เป็นประตูที่เขาไม่สามารถเปิดออกได้อย่างไรก็ตาม อินหลิวเฟิงกลับกลายเป็นคนที่สายตาเฉียบแหลมเขาพบว่าหลังจากสองแม่ลูกเข้าไปแล้ว ตำหนักเทวาสถิตที่ทรุดโทรมนี้ดูเหมือนจะเปล่งแสงจางๆ ออกมา?ต่อให้เป็นแสงที่แสนจะจืดจางเพียงใดแต่อินหลิวเฟิงเชื่ออย่างแท้จริง…มันเปล่งแสงจริงๆ!“น่าสนใจ” อินหลิวเฟิงคิดลอยๆ “หรือเป็นเพราะคุณหนูใหญ่เยี่ยนได้รับมรดกของตำหนักไท่ชาง?”ถ้าใช่!
เรื่องราวหลายอย่างก็สามารถอธิบายได้แล้ว!ถ้าใช่!เช่นนั้นก็…อินหลิวเฟิงมองไปข้างหน้าด้วยดวงตาเป็นประกาย ตกอยู่ในห้วงความคิดอันลึกซึ้งอีกครั้ง…ในเวลาเดียวกัน เยี่ยนอวี๋ที่เดินเข้ามาในห้อง นางเห็นแล้ว…กระบี่ของนาง!“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าก็เห็นแล้วเช่นกันและเนื่องจากกระบี่นั้นลอยกลางอากาศภายในห้อง มีแสงสลัวกระจายไปทั่วตัวกระบี่ ดังน
