นตามเยี่ยนอวี๋ไปข้างหน้า โดยไม่คิดที่จะหยิบฉวยส่วนที่แตกหรือนำชิ้นส่วนกิ่งก้านที่ตายแล้วกลับบ้านแม้แต่ชิ้นเดียว เป็นเหตุให้อินหลิวเฟิงนึกเสียใจในภายหลังแต่เวลานี้เขาไม่ได้สังเกตของพวกนี้จริงๆ เขาชี้ไปข้างหน้าด้วยความประหลาดใจ พลางกล่าวว่า “พวกเจ้าดูสิ! แผ่นศิลาก้อนนั้นมีตัวอักษรอยู่ใช่หรือไม่”
ความสนใจของทุกคนพุ่งเป้าไปตามที่อินหลิวเฟิงชี้บอกทันทีต่างก็เพ่งความสนใจไปที่แผ่นศิลาโบราณลักษณะประหลาดที่อยู่ด้านหน้าอุทยาน ซึ่ง…“เหมือนจะมีตัวอักษรจริงๆ ด้วย” เยี่ยนจื่อเสาพิจารณาอยู่ครู่หนึ่งก็สามารถเห็นอยู่เลาๆ คล้ายมีอักษรอยู่บนแผ่นศิลา แต่ดูเหมือนว่ามีคนขุดมันออกไปแล้ว? แต่ทำไมกระทั่งตัวอักษรก็ถูกขุดออกไปด้วยล่ะแต่เยี่ยนอวี๋รู้ว่าแผ่นศิลานั้นเคยมีตัวอักษรมาก่อนจริง และมันคืออักษรคำว่า ‘ตำหนักไท่ชาง’ และตัวอักษรทั้งหมดนั้นนางเขียนด้วยลายมือของตัวเองสำหรับวิมานเทวาสถิตหลักแห่งนี้ที่อยู่ตรงหน้านาง มันคือสถานที่ที่นางพำนักอยู่มานาน นานมาก“อ้ะเนะเนะ! อ้ะเนะเนะ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าสัมผัสได้ถึงความคุ้นเคยใกล้ชิด ต้องการให้ท่านแม่คนงามของเขารีบเดินเข้าไปเร็วๆเยี่ยนอวี๋พยักหน้าพร้อมกับกอดลูกของนาง แล้วเดินมุ่งหน้าไปยังวิมานเทวาสถิต ในขณะที่คนอื่นๆ ยังคงพิจารณาแผ่นศิลาอยู่แต่เมื่อเยี่ยนอวี๋เปิดประตูที่ทั้งเก่าและผุพัง ย่างกรายเข้าไป! ประตูที่นางเปิดก็ปิดกระแทกดัง ปังงง“เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์!” เมื่อนั้นเ
