เพียงกิ่งก้านอันแห้งเหี่ยวเท่านั้นแม้แต่หินที่ใช้ประดับหลากสีสันก็ได้รับความเสียหายอย่างหนักเพราะไม่ได้รับการดูแลเอาใจใส่ ซึ่งปรากฏเป็นภาพอันเสื่อมโทรมไม่น่าอภิรมย์เป็นอย่างยิ่ง แต่ถึงกระนั้น ก็ยังยากที่จะปกปิดความโอ่อ่าของอุทยานแห่งนี้ได้แท้จริงแล้ว ที่นี่คืออุทยานของตำหนักไท่ชาง ซึ่งกาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว…ต้นมะหาดแดงตั้งตระหง่าน หญ้าหายากและดอกไม้วิเศษได้ถือกำเนิดขึ้นอย่างวิจิตรบรรจง เป็นอุทยานอันดับหนึ่งในเก้าสวรรค์ชั้นฟ้าที่มีหินประหลาดหลากสีสัน และสมบัติสวรรค์อันประณีตงดงาม
แม้ว่าอุทยานแห่งนี้จะมีขนาดไม่ใหญ่นัก แต่มันก็เป็นอุทยานในตำหนักไท่ชาง ดังนั้นแม้แต่อุทยานหลวงขององค์จักรพรรดิก็ไม่มีค่าเทียบเท่าอุทยานตำหนักไท่ชางของปฐมราชินีแต่น่าเสียดาย…“พวกมันตายหมดแล้ว” เยี่ยนอวี๋แค่ปรายตามองทุกอย่างที่อยู่ในอุทยานก็รู้ว่าพืชพรรณแมกไม้ในอุทยานแห่งนี้ก็เป็นเหมือนกับตำหนักไท่ชางที่สูญเสียพลังงานจิตวิญญาณและพลังชีวิตไปสิ้นแล้วหากผู้มีความรู้อยู่ที่นี่ เมื่อมองจากกิ่งก้าน ใบไม้ที่ร่วงหล่น และหินแตกร้าว ที่จริงแล้วก็สามารถแยกแยะได้ว่าของเหล่านั้น แต่เดิมในตำราโบราณเคยมีบันทึกเอาไว้ แต่ได้สูญพันธุ์ไปนานแล้วตอนนี้ แม้แต่นายน้อยอินหลิวเฟิงผู้ที่มีอิทธิพลของเมืองหนึ่งก็ยังไม่มีคุณสมบัติที่จะรู้จัก ‘สมบัติ’ เหล่านี้ในอุทยานเลยดังนั้นทุกคนจึงไม่ไม่มีความคิด ‘เสียดาย’ ของล ้าค่าเหล่านี้ ต่างก็เดิ
