“ถูก…” ลูกศิษย์หญิงส่วนหนึ่งของสำนักเหยาไถเซียนต่างก็มีความคิดคล้อยตามคำพูดเหล่านี้ ทว่าทันทีที่พวกเขาส่งเสียงก็ได้ยินเสียง เพียะ ดังขึ้น คนที่โดนตบลอยหวือทันทีกรี๊ดดด เสียงกรีดร้องโหยหวนค่อยๆ ดังจากโถงทางเดิน กระทั่งเสียงดัง ปังงง กระทบกับผนังก่อนจะหายไป ใครบางคนตกกระทบพื้นเสียงดัง ตุบ สิ้นข่าวคราว ไม่มีใครรู้ว่าเป็นหรือตายและเม่ยเอ๋อร์ผู้เล่นงานศิษย์หญิงปากเสียของสำนักเหยาไถเซียนนางกวาดสายตามองลูกศิษย์ของสำนักเหยาไถเซียนทุกคนด้วยสายตาเย็นชา ถามเน้นทีละคำว่า “ใครไม่พอใจอีก?”…เอื้อกกก เหล่าศิษย์หญิงของสำนักเหยาไถเซียนต่างกลืนน ้าลายอย่างนึกหวาดหวั่น เพราะใครบางคนที่ถูกเล่นงานกระเด็นไปเมื่อครู่ คือผู้ฝึกกระบี่ที่นับได้ว่าเป็นคนที่มีฌานตบะอยู่ในขั้นแรกเริ่มซึ่งอยู่ในขั้นที่สูงที่สุดในบรรดาพวกเขาแล้วคงเป็นเพราะคิดว่าตนมีกองกำลังที่ไม่เลว คนผู้นั้นจึงใจร้อนทำอะไรไม่ยั้งคิดเช่นนี้ได้ และท้าทายเม่ยเอ๋อร์อย่างโจ่งแจ้ง กลับคิดไม่ถึงว่าเม่ยเอ๋อร์นึกจะตีก็ตีเลยและกู้หยวนหมิงไม่ได้พูดอะไร ราวกับว่าเขายอมจำนนต่อบทเรียนที่เม่ยเอ๋อร์สั่งสอนศิษย์น้องร่วมสำนัก ความจริงเขาก็ยอมรับ
เป็นนัยๆ แล้ว ดังนั้นเวลานี้เขาจึงเอ่ยด้วยน ้าเสียงเรียบเฉย “น่าขายหน้านัก”“ชุนซิ่นจวิน…” ศิษย์หญิงหลายคนใบหน้าร้อนผ่าวน ้าเสียงของกู้หยวนหมิงเย็นชากว่าเดิม “ในฐานะที่ข้าเป็นศิษย์ในสำนักเหยาไถเซียน แต่วิสัยทัศน์กลับคับแคบ
