ูดกับเยี่ยนอวี๋เสียงเบาอย่างตื่นเต้นว่า “สลัดทิ้งได้เสียที!”“หืม?” เยี่ยนอวี๋ปรายตามองเขาจากนั้นอินหลิวเฟิงก็ตระหนักได้ว่าเขาเข้าใจผิดไป “ท่านต้องการสลัดพวกเขาทิ้งไป จึงจงใจให้ลูกของท่านนำทางไม่ใช่หรือทำให้พวกเขารู้สึกว่าเราไม่น่าเชื่อถือไม่ใช่หรือ”“…” เยี่ยนอวี๋อ้าปากกำลังจะบอกว่า ‘ไม่ใช่’ แต่จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงหึ่งงง อยู่ข้างหน้า ทำให้นางหยุดโดยไม่รู้ตัวอย่างไรก็ตาม…
