ารดามันเถอะ…สยองขวัญเหลือเกิน!“เสี่ยวเป่า…”“คุณ…คุณชายน้อย”เยี่ยนจื่อเสากับเม่ยเอ๋อร์อุทานงึมงำอย่างไม่อยากจะเชื่อพร้อมกัน พวกเขาต่างก็ไม่มีใครคาดคิดมาก่อนว่าในช่วงเวลาวิกฤติ! กลับเป็นคนที่เด็กที่สุด! อ่อนแอที่สุดอย่างเยี่ยนเสี่ยวเป่าที่เป็นคนช่วยชีวิตเยี่ยนอวี๋ไว้แม้แต่เยี่ยนอวี๋เอง นางก็นึกไม่ถึงเช่นกัน หากแต่นางทราบดีกว่าใครว่าขุมพลังเดิมของนางชุดนี้ ได้หยุดลงเพราะเยี่ยนเสี่ยวเป่าจริงๆ
แม้ว่าคำสั่งที่นางปล่อยไปจะสัมผัสได้ถึงขุมพลังในอดีตของนางแล้ว แต่มันกลับหยุดลงก่อนที่ลมหายใจแห่งวิญญาณของนางจะถูกปล่อยออกไป ถึงได้เหลือระยะห่างไว้สองนิ้ว แทนที่จะเหลือไว้เพียงนิ้วเดียวให้เป็นที่หวาดเสียว“…เสี่ยวเป่า” เยี่ยนอวี๋รู้สึกถึงความอ่อนนุ่มบนใบหน้าและอารมณ์ความรู้สึกยากที่จะบรรยายส่วนเยี่ยนเสี่ยวเป่า เขาคิดว่าท่านแม่คนงามของเขากำลังหวาดกลัว เขาจึงร้องอ้อแอ้พร้อมกับบิดร่างเล็กๆ ยกมือขึ้นโบกอยู่ไหวๆ ต่อหน้าแสงจ้า “อ้ะเนะเนะ!” ไปให้พ้น! ไปให้พ้น!หึ่ง แสงจ้าแยกย้ายกันไปอย่างเชื่อฟังเมื่อเยี่ยนเสี่ยวเป่าเห็นดังนั้น เขาก็สัมผัสใบหน้าของมารดาอย่างมีความสุข “อ้ะเนะเนะ! อ้ะเนะเนะ…” ท่านแม่ไม่กลัวนะ! เสี่ยวเป่าไล่สิ่งร้ายๆ ออกไปแล้ว!เยี่ยนอวี๋กอดร่างเล็กๆ ของลูกไว้แน่น นางคิดว่านี่คือความมหัศจรรย์ของการสืบเชื้อสายจากสายเลือดจริงๆแม้ว่านางจะยังไม่ได้ทำอะไร แต่ขุมพลังที่เคยเป็นของนางเองก็สามารถแยกแยะ
