ได้ว่านี่คือทายาทที่สืบเชื้อสายมาจากสายเลือดของนางและดำรงชีวิตอยู่อย่างเกื้อกูลกัน
“เสี่ยวเป่าช่างน่าอัศจรรย์นัก…” เยี่ยนจื่อเสาผู้ไม่รู้ ‘ความลับ’ของเยี่ยนอวี๋เลย ขณะที่เขาตื่นจากภวังค์ก็ได้พูดจากใจพร้อมกับมองไปที่หลานชายตัวน้อยที่ไร้เดียงสา ร่าเริงและน่ารัก“คุณชายน้อยย่อมมหัศจรรย์อยู่แล้วเจ้าค่ะ!” เม่ยเอ๋อร์กลับคิดว่าสมเหตุสมผลแล้ว เพราะนี่คือบุตรชายของคุณหนูใหญ่แม้ว่าอินหลิวเฟิงจะมีความรู้สึกซับซ้อน แต่เขาไม่อาจไม่ยอมรับว่าเด็กน้อยคนนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ แต่เขาไม่อยากยอมรับจริงๆ ว่าตัวเองจะสู้เด็กทารกคนหนึ่งไม่ได้ ครั้นแล้วจึงเอ่ยเตือนทันทีว่า “พวกเรายังต้องระวังตัวให้มากกว่านี้! คราวนี้เป็นเพราะโชคดี”“ใช่ๆ!” เยี่ยนจื่อเสาเห็นด้วยเป็นอย่างมาก“นั่นสิ! ต้องเป็นเพราะคุณชายน้อยเยี่ยนไร้ขุมพลัง ถึงได้ไม่ดึงดูดการโจมตีแน่ๆ” เอ้อร์เหมาแห่งเมืองโยวตูพูดเสริมเม่ยเอ๋อร์ไม่พอใจหมายจะโต้กลับ แต่เยี่ยนอวี๋ได้พูดขึ้นก่อน “ไปกันเถอะ ระวังตัวด้วย” จะชะล่าใจเพียงเพราะว่านี่เคยเป็นอาณาเขตของนางเองไม่ได้ เวลานี้นางอ่อนแอมากจริงๆ“อ้ะเนะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าพยักหน้าเห็นด้วย และกอดมารดาของตนเอาไว้แน่น ท่าทางตื่นตัวระมัดระวังน่าเอ็นดูนั้น ทำให้ทุกคนที่อยู่ในอาการตึงเครียดต้องหัวเราะออกมา
ทว่าทุกคนเพิ่งจะผ่อนคลายได้ไม่นาน เม่ยเอ๋อร์สูดหายใจเฮือก!แล้วรีบเอาตัวเข้าบังเยี่ยนอวี๋สองแม่ลูกไว้ด้านหลัง พลางตะโกน
