“อ๋า?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าได้ยินเสียง จึงหันไปมองเฉิงหมิง จากนั้นเขาก็หันไปมองเยี่ยนอวี๋ทันที “อ้ะเนะเนะ!”เยี่ยนอวี๋ป้อนข้าวต้มบดให้ลูกที่กำลังอ้าปากหวอ ดูประณีตสง่างาม ไม่รู้สึกว่าถูกรบกวนจากกลุ่มคนที่เข้ามา เจ้าตัวเล็กที่ได้รับอิทธิพลจากนางก็ยังคงจดจ่ออยู่กับการกินต่อไปกู้หยวนหมิงที่เพิ่งได้เจอคนจากสำนักเดียวกัน เขาสังเกตเห็นว่าเหยาหลินหายไป ดังนั้นเขาจึงเอ่ยถามขึ้นก่อน “ศิษย์น้องหลินไม่มาหรือ”“เรียนชุนซิ่นจวิน ศิษย์พี่หลินมาแล้วเจ้าค่ะ! เพียงแต่…” ลูกศิษย์หญิงคนหนึ่งของสำนักเหยาไถเซียนรีบรายงานสถานการณ์ตั้งแต่ต้นจนจบหลังจากฟังจบ กู้หยวนหมิงก็ขมวดคิ้ว “สถานที่แห่งนี้เต็มไปด้วยอันตราย พวกเจ้าแยกย้ายกัน แบ่งกลุ่มละสามคนไปตามหาคน แต่ต้องระวังให้มาก สองเค่อนับจากนี้ ไม่ว่าจะพบคนหรือไม่ก็ตาม ต้องกลับมารวมตัวกันที่นี่”“เจ้าค่ะ! ชุนซิ่นจวิน” เหล่าบรรดาลูกศิษย์ของสำนักเหยาไถเซียนรับคำสั่งแล้วแยกย้ายกันไปเฉิงหมิงถอนหายใจอย่างโล่งอก! เขาไม่กล้าที่จะยุแหย่กู้หยวนหมิงอีก แม้ว่าเขาจะขุ่นเคืองใจอยู่มากก็ตาม แต่เขาก็ทำได้เพียงอดทน
ไปก่อนสักระยะ แล้วจึงหันไปถามอินหลิวเฟิง “อินหลิวเฟิง เกิดอะไรขึ้นกับพวกเจ้าอย่างนั้นหรือ”อินหลิวเฟิงไม่สนใจอีกฝ่าย แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ตอนนี้เขาคือม้า แน่นอนว่าเขาจะไม่ออกเดินทางจนกว่าบรรพบุรุษตัวน้อยจะกินอิ่ม“เจ้า…” เมื่อเห็นอินหลิวเฟิงแสดงท่าทางยโสโอหั
