กรทอแสงที่อยู่ตรงหน้าเหมือนสัมผัสได้อยู่รำไร บางทีนางอาจจะพบศัสตราวุธที่นางคุ้นเคยที่สุดก็เป็นได้…“ศิษย์พี่หลิน ไม่มีลมปราณของชุนซิ่นจวินแล้ว ทำเช่นไรดี”เหล่าบรรดาศิษย์ของสำนักเหยาไถเซียนที่ตามสืบสาวราวเรื่องให้ถึงที่สุด แต่กลับพลัดหลงกับร่องรอยผู้นำของพวกเขา“ติดตามเสียงความเคลื่อนไหวของมังกรทอแสงไป!” เหยาหลินกล่าวเฉียบขาด ซึ่งนี่ก็เป็นวิธีที่ดี ถึงอย่างไรเสียงความทรมานของมังกรทอแสง แม้ว่าจะอยู่ห่างออกไปหนึ่งหรือสองพันลี้ก็ย่อมได้ยินทว่ามังกรทอแสงนั้นเร็วเกินไป! สำนักเหยาไถเซียนทุกคนที่ไล่ตามมาระยะหนึ่ง เห็นว่าร่องรอยของมังกรทอแสงที่กำลังจะหายไปพวกเขาต่างก็กระวนกระวายใจจนเหงื่อตก
ในที่สุดบรรดาลูกศิษย์ของสำนักเหยาไถเซียนจำต้องพูดด้วยความท้อใจ “มังกรทอแสงก็หายไปแล้วเช่นกันเจ้าค่ะ!”“ถ้าเช่นนั้นก็มุ่งหน้าติดตามไปทางด้านนี้!” เหยาหลินมั่นใจมากและหลังจากที่พวกเขาไล่ตามเป็นเวลากว่าหนึ่งเค่อแล้ว กลับพบว่าพวกเขาดูเหมือนจะตกอยู่ในห้วงแห่งความสับสนกากีสีหม่นแทบไม่สามารถระบุทิศทางได้เลย!?“ศิษย์พี่หลิน เกรง…เกรงว่านี่จะเป็นหมอกต้าฮวง! พวกเราถูกปิดล้อมเอาไว้แล้ว!” เหล่าลูกศิษย์ของเหยาไถเซียนเริ่มรู้สึกตื่นตระหนกเล็กๆ เพราะโดยแก่นแท้แล้วหมอกต้าฮวงเป็นหนึ่งในสิ่งอันตรายของต้าฮวงตามข้อความที่บันทึกไว้ ผู้ฝึกฝนที่ติดอยู่ในหมอกต้าฮวง ตายเก้ารอดหนึ่ง!ดังนั้นแม้ว่าก่อนหน้านี้เหยาหลินจะมั่นใจมาก แต่คราว
