นี้นางเริ่มตื่นตระหนกขึ้นมาแล้ว ทว่านางรู้ว่านางไม่สามารถแสดงความรู้สึกนั้นออกมาได้ นางจึงยังพูดอย่างหนักแน่น “อย่าตกใจไป สมบัติลับตำหนักไท่ชางอาจจะอยู่ใกล้แถวนี้ก็เป็นได้ ถึงได้ปรากฏหมอกหนาเช่นนี้ ว่ากันว่า หมอกต้าฮวงจะไม่ปรากฏที่…อ้ากกก”พูดได้ครึ่งเดียว จู่ๆ เท้าของเหยาหลินก็เหยียบอากาศ! แล้วล้มลงในชั่วพริบตา“ศิษย์พี่หลิน!” สานุศิษย์ของสำนักเหยาไถเซียนตกใจกลัว!
แต่หลังจากที่เหยาหลินวิงเวียนศีรษะไปชั่วขณะ กลับได้เห็น…โครงรถม้าของขบวนเยี่ยนอวี๋ นั่นทำให้นางที่พรวดพราดล้มลงไปเกิดความรู้สึกแน่ใจ จากนั้น…“ถึงแล้ว” เสียงของเยี่ยนอวี๋ พอดีกับที่โครงรถที่อยู่ด้านหน้าหมุนกลับมา และเนื่องจากเสียงของนาง ทำให้รถม้าหยุดลงอย่างกะทันหันเหยาหลินถอนหายใจด้วยความโล่งอกโดยไม่รู้ตัว ทว่าไม่ได้เคลื่อนไหวใดๆ นางต้องการนิ่งเงียบรอดูสถานการณ์ หากแต่เยี่ยนอวี๋สังเกตเห็นนางแล้ว “ออกมา”เม่ยเอ๋อร์ลงมือทันที! นางหิ้วเหยาหลินมาที่ตรงหน้าของเยี่ยนอวี๋โดยที่อีกฝ่ายไม่มีโอกาสได้ตอบโต้“เจ้านั่นเอง” เยี่ยนอวี๋จำสตรีที่อยู่ตรงหน้าได้ นางคือศิษย์น้องของกู้หยวนหมิงเหยาหลินประณามด้วยใบหน้าเย็นชาโดยสัญชาตญาณ“ถูกต้อง ข้าเอง! สาวใช้ของเจ้าช่างป่าเถื่อนจริงๆ!”“โยนออกไป” เยี่ยนอวี๋พูดอย่างเฉยเมย แล้วอุ้มลูกเดินตรงไปข้างหน้า บริเวณด้านหน้าของนาง มีวิมานเทวาสถิตแห่งหนึ่งที่สร้างบนเนินดินปรากฏขึ้นในฉับพลัน มันดูอัปลักษณ์ คล้า
