โฮก!เสียงคำรามกึกก้องสะท้านฟ้าสะเทือนดินของอสูรโบราณที่ดังมาจากสถานที่ไม่ไกลจากต้าฮวงสร้างความตื่นตะลึงให้กับจระเข้สองเศียร และความตื่นตระหนกให้กับคทุกคนที่อยู่ในสถานที่แห่งนั้น!ทั้งยังประสบความสำเร็จในการทำให้เยี่ยนเสี่ยวเป่ายกก้นเล็กๆขึ้น ทั้งร่างกายขนาดเล็กโถมออกไป เยี่ยนอวี๋ปกป้องแขนของเขาไว้นัยน์ตากลมโตกะพริบปริบๆ มองไปยังแหล่งที่มาของเสียงคำรามอสูร“อ้ะเนะเนะ! เนะ…” อยากไปเล่น เสี่ยวเป่าอยากไปเล่น…มือเรียวขาวราวกับหยกลูบไปตามศีรษะโล้นของบุตรชาย ลูบจากแนวไรผมไปถึงลำคอนุ่มนิ่มของบุตรชายครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อที่จะให้บุตรชายที่ร่าเริงสงบลงเล็กน้อยทว่าเยี่ยนเสี่ยวเป่าไม่ได้ถูกลูบจนสงบ เขากลับบิดไปบิดมาอย่างตื่นเต้นยิ่งกว่าเดิม ทั้งยังคว้ามือของท่านแม่คนงามมากอดเอาไว้และคลอเคลียใบหน้าอวบอิ่มไปมา “อ้ะเนะเนะ! อ้ะเนะเนะ…” ท่านแม่พาเสี่ยวเป่าไปหน่อย! ไปนะ…รอจนเสียงคำรามของอสูรสงบลง ทุกคนที่อยู่ในที่แห่งนั้นล้วนได้ยินเสียงอ้อแอ้น่ารักของเจ้าตัวน้อยบางคนที่ไม่เข้ากับความน่าเกรงขามของสถานการณ์และบรรยากาศอันตึงเครียดเอาเสียเลย
นี่ทำให้อินหลิวเฟิงอยากจะใช้มือไปปิดปากเล็กๆ ของเจ้าตัวน้อยบางคนอย่างอดไม่ได้ ทำไมน่ะหรือ!แน่นอนว่าเป็นเพราะมีอสูรที่ส่งเสียงคำรามออกมามาอยู่ตรงหน้าแล้วนี่ไง! ยังจะ ยังจะร้องอีก…ต้องการดึงดูดความสนใจจากฝ่ายตรงข้ามหรืออินหลิวเฟิงเป็นกังวลในชะตาชีวิตของตนเองอย่างยิ่งฟื
