่าเยาว์วัยขนาดนี้ก็ชื่นชอบเหตุการณ์รบราฆ่าฟันเช่นนี้ คงไม่ดีหรอกกระมัง“เจ้าสำนักเยี่ยน?” กู้หยวนหมิงมึนงงอย่างเสียอาการ เขายังมองไปทางเจ้าตัวน้อยในอ้อมแขนของเยี่ยนอวี๋ ตามจิตใต้สำนึก ในใจคิดว่าหรือวนี่จะเป็นหลานชายของเขากันส่วนเยี่ยนเสี่ยวเป่าในครานี้ก็มิได้เห็นกู้หยวนหมิงในสายตาอีกเขาจับขากางเกงมารดาตนเอง พลางเอ่ยร้องว่า “อ้ะ! อ้ะเนะเนะ…” ลงไปเที่ยวเล่นกัน!“ไม่ลงไปแล้วลูก มันสกปรกเกินไป” เยี่ยนอวี๋รู้สึกว่าประกายหอกคมดาบและโลหิตที่สาดกระจายไม่เหมาะที่จะให้บุตรชายลงไปเที่ยวเล่น มองดูอยู่บนรถม้าก็เพียงพอแล้ว“อ้ะเนะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าจึงหยุดสะบัดไปมา เพียงแค่จับจ้องเหตุการณ์ด้านนอกที่เสียงดังเอะอะมะเทิ่งด้วยดวงตากลมโตวิบวับและท่าทางเฉลียวฉลาด “อะแฮ่ม…” อินหลิวเฟิงเผยรอยยิ้มกระอักกระอ่วนเล็กน้อย โดยไม่เสียท่าทางสง่างาม “ให้ชุนซิ่นจวินพบเรื่องขายหน้าแล้ว เสี่ยวเป่าชื่นชอบความครึกครื้นเป็นพิเศษ ยังคงไม่เข้าใจเรื่องความเป็นความตายอะไรนั่น”
“เป็นปกติ” กู้หยวนหมิงตอบกลับอย่างมึนงง และยังคงคิดปัญหาเรื่อง ‘หลานชาย’ อยู่หลังจากนั้นคุณชายทั้งสองคนที่รูปงามราวกับสุริยันกลางผืนฟ้าก็มองดูเหตุการณ์ฆ่าฟันตรงหน้าเป็นเพื่อนเยี่ยนอวี๋กับบุตรชายของนางเงียบๆ สถานการณ์ช่างน่ากระอักกระอ่วนเหลือเกินสุดท้ายแล้วก็ยังคงเป็นลูกศิษย์หญิงแห่งสำนักเหยาไถเซียนที่ทำลายความเงียบงันนี้ลง “คุณหนูใหญ่เยี่ยนไม่ควรจะอ
