ั้นมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว สุดท้ายแล้วนางก็ทำได้เพียงก้มหน้ากำหมัดอย่างมิยินยอม ขณะเอ่ยตอบว่า“เจ้าค่ะ ศิษย์พี่หมิง”เมื่อเหยาหลินถอยออกไปแล้ว กู้หยวนหมิงถึงได้มองไปยังทารกที่อยู่ในอ้อมแขนเยี่ยนอวี๋ใหม่อีกครั้ง เมื่อสบเข้ากับนัยน์ตาเป็นประกายสว่างของเด็กน้อย เขาก็อดมิได้ที่จะตะลึงงัน “เด็กน้อย”“เนะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่ากะพริบตาปริบๆ หันหน้าไปมองมารดาของเขาเยี่ยนอวี๋ลูบบุตรชายและเหลือบตาขึ้นมองไปทางกู้หยวนหมิงเขารีบประสานมือกำหมัดคารวะด้วยท่าทางสุภาพอ่อนโยนมีมารยาท
พลางเอ่ยว่า “ข้าน้อยขออภัยแม่นางเยี่ยนแทนศิษย์น้องหลินที่เสียมารยาทด้วย”“ไม่เป็นไร” เยี่ยนอวี๋ไม่สนใจ แต่กลับถามอย่างตรงไปตรงมาว่า“ข้าเคยพบกับท่านมาก่อนหรือไม่”“…” กู้หยวนหมิงตะลึงไปครู่หนึ่ง หลังจากนั้นถึงได้รู้สึกตัวแล้วเอ่ยขึ้นว่า “มิปิดบังความจริง ข้าน้อยก็มีความรู้สึกเช่นนี้เหมือนกันแต่ข้าน้อยไม่เคยพบกับแม่นางเยี่ยนมาก่อนจริงๆ”“เช่นนั้นหรือ” เยี่ยนอวี๋ขมวดคิ้ว แล้วอุ้มบุตรชายเดินลงจากรถม้ากู้หยวนหมิงถึงได้เห็นชัดเจนยิ่งขึ้นว่า คุณหนูใหญ่แห่งสำนักชางอู๋ผู้นี้ไม่เสียทีที่มีชื่อเสียงเรื่องรูปโฉมงดงาม นางมิเพียงแค่มีใบหน้าไร้ที่ติ แต่รูปร่างก็เพรียวบางด้วยเช่นกันสตรีรูปโฉมงดงามเช่นนี้ แม้ว่านางจะเป็นคนไร้ค่าจริงๆ ก็จะได้รับการทะนุถนอมจากชายหนุ่มแน่นอน รูปโฉมนางงดงามมากพอที่จะกลบทับสิ่งที่นางขาดไปได้เสียหมดยิ่งไปกว่านั้น ดูเหมือนว่า
