“อ้ะเนะเนะ?” เจ้าเด็กน้อยที่ไม่รู้ว่าลุงรองกำลังทำอะไรอยู่ จึงยกมืออวบอ้วนของเขาไปหาลุงรอง เพราะเขาเห็นว่าลุงรองของเขาจู่ๆ ก็ตัวสั่นอย่างรุนแรง!“ไม่เป็นไรนะ” เยี่ยนอวี๋เข้าใจความหมายของลูกน้อยและอธิบายอย่างอดทน “ลุงรองของเจ้าเพียงแค่ตื่นเต้นเท่านั้น”“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าตระหนักได้จึงหันกลับไปทางทิศตะวันตกอย่างไม่อยู่นิ่งและโบกมือส่งเสียงร้อง “อ้ะเนะเนะ! อ้ะเนะเนะ…” ในเมื่อลุงรองไม่เป็นอะไรแล้ว เช่นนั้นก็รีบตามท่านพ่อรูปงามสิ!“ยังขยับไม่ได้” เยี่ยนอวี๋รู้ว่าเยี่ยนจื่อเสาในตอนนี้กำลังเผชิญกับช่วงสำคัญอยู่ เขาจะสามารถติดต่อกับจิ้งจอกสวรรค์เก้าหางได้สำเร็จหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับตอนนี้แล้วองครักษ์เมืองโยวตูบางคนก็เข้าใจในเรื่องนี้ดี ดังนั้นเขาจึงนำรถม้าออกจากเส้นทางนั้นและไปจอดที่บริเวณพื้นที่มั่นคงอินหลิวเฟิงเองก็ทำได้ดีโดยการหยิบหลิงเป่า[1]ออกมาและเก็บซ่อนกลิ่นอายของรถม้าเอาไว้ เพราะเช่นนี้หยางเซ่าเหิงที่ห่างออกไปไกลแล้วจึงไม่ได้ย้อนกลับมาเพราะการเคลื่อนไหวของเยี่ยนจื่อเสาในต้าซย่าผู้อัญเชิญศักดิ์สิทธิ์ทุกคนที่สามารถติดต่อกับแก่นวิญญาณอสูรในตำนานได้ล้วนมีตำแหน่งที่สูงส่งมากและจะได้รับการคารวะนับถือจากผู้ฝึกฌานทุกคน!
ดังนั้นหากหยางเซ่าเหิงรับรู้ถึงลมปราณการติดต่อจิ้งจอกสวรรค์เก้าหางของเยี่ยนจื่อเสาล่ะก็ เขาต้องย้อนกลับมาขัดขวางแน่!ทว่า…เยี่ยนจื่อเสาทำไม่สำเร็จ เพราะเขาไม่ได้รับการตอบสนอ
