งจากจิ้งจอกสวรรค์เก้าหางเลยหรือแม้แต่สัมผัสได้ถึงลมปราณของอีกฝ่ายก็ตาม ทว่าสัญญาณที่เขาส่งออกไปกลับไม่ได้รับการตอบสนองใดๆเลย“เกิดอะไรขึ้น” เยี่ยนจื่อเสาไม่เข้าใจ เขารู้สึกท้อแท้เล็กน้อยและคิดว่าตนไม่คู่ควรที่จะเป็นที่โปรดปรานของจิ้งจอกสวรรค์เก้าหางทว่าเยี่ยนจื่อเสาที่เดินทางมาถึงเพียงนี้แล้วไม่คิดยอมแพ้ ดังนั้นไม่ว่าจะรู้ตัวดีว่าพรสวรรค์ยังไม่พอ ฝีมือก็ไม่ถึง แต่เขาก็ยังไม่ยอมแพ้ฉะนั้นเยี่ยนจื่อเสาที่ไม่ยอมแพ้ก็ส่งจิตไปทางช่องว่างอันไกลโพ้นตามการรับรู้ของเขาอีกครั้ง “ผู้อาวุโสจิ้งจอกสวรรค์เก้าหาง ข้าน้อยคือเยี่ยนจื่อเสาเอง ท่านอยู่หรือไม่”“…”สิ่งที่ตอบสนองต่อเยี่ยนจื่อเสายังคงเป็นความเงียบสงบ
แต่แม้ว่าจะเป็นเช่นนี้เยี่ยนจื่อเสาก็ยังไม่ยอมแพ้! เขาไม่ยอม และที่สำคัญคือเขามีความคิดที่จำเป็นต้องขบเคี้ยวเขี้ยวฟันและห้ามพ่ายแพ้เป็นอันขาดหลังจากที่ผ่านเรื่องราวมามากมาย เยี่ยนจื่อเสารู้แล้วว่าหากเขาไม่สามารถเป็นผู้อัญเชิญศักดิ์สิทธิ์ในตำนานได้ เช่นนั้นเขาจะไม่สามารถปกป้องน้องสาวของเขาได้เลยแม้ว่าภาพหลอนในวันนั้นสุดท้ายจะไม่เกิดขึ้นจริงก็ตาม แต่ฉากนั้นกลับฝังลึกไว้จิตวิญญาณของเขาแล้ว!“เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์…” เยี่ยนจื่อเสาที่แม้ต้องตายก็ไม่ยอมแพ้ได้พึมพำชื่อเล่นของเยี่ยนอวี๋ออกมาโดยจิตใต้สำนึกของเขา พลังปราณยังคงหลอมรวมกันและระเบิดอย่างต่อเนื่องทว่าเสียงพึมพำของเยี่ยนจื่อเสานี้ ทำให้เยี่ยนอวี๋ที่
