“อ้ะเนะเนะ!” เจ้าเด็กน้อยมองไปทางทิศตะวันตกอย่างตื่นเต้นเช่นกัน เพราะเขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของท่านพ่อรูปงามน่ะสิ! แม้กลิ่นอายจะจางมากอาจเป็นเพราะอยู่ห่างกันไกล แต่ทว่านี่ไม่สามารถหยุดความตื่นเต้นของเขาได้หรอกอีกอย่างเยี่ยนเสี่ยวเป่ารู้สึกว่าท่านแม่ของเขาก็สัมผัสได้เช่นเดียวกัน! ดังนั้นพวกเขาจึงมองไปทางทิศเดียวกัน เช่นนั้นท่านแม่คนงามต้องพาเขาไปพบท่านพ่อรูปงามแน่ๆ“อ้ะเนะเนะ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าดีใจนักทว่าที่เยี่ยนอวี๋สัมผัสได้นั้นแตกต่างจากเขาโดยสิ้นเชิง เพราะสิ่งที่นางสัมผัสได้คือลมปราณของตัวนางเอง…ลมปราณของนางในอดีตทันใดนั้นเองเยี่ยนจื่อเสาที่กำลังจะซาบซึ้งที่น้องสาวและหลานชายต่างก็ดีกับเขามากกลับพบว่าเขาได้ถูก ‘ทิ้ง’ ไปเสียแล้ว?อืม…เยี่ยนจื่อเสาจึงต้องทำให้ดวงตาที่แดงก ่าไปแล้วกลับมาเป็นปกติและ ‘เก็บ’ น ้าตาที่คลอเบ้าอยู่กลับไป เป็นเด็กที่ถูกเก็บมาเลี้ยงอย่างกล้าหาญ เขาปรับตัวได้เป็นอย่างดี ทั้งยังปล่อยพลังการรับรู้ออกไปทางทิศตะวันตกอีกด้วย
หลังจากนั้น เยี่ยนจื่อเสาก็พบว่าพลังปราณของเขาพุ่งสูงขึ้นอย่างมาก! เขาสัมผัสได้ว่าบริเวณที่ไกลแสนไกลดูเหมือนว่า…“ข้าบรรลุอีกขั้นแล้วหรือ” เยี่ยนจื่อเสางุนงงในใจทว่าพลังปราณอันสมบูรณ์ของเขา รวมถึงความรู้สึกที่เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังงานนี้ ทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะยืนยันว่า…เขาได้บรรลุไปอีกขั้นแล้วจริงๆ!ในอดีตพลังปราณของเขาสามารถแพร่กระจายและครอบคลุมได้
