อินหลิวเฟิงกังวล “อย่าหยุด!”เขาไม่สามารถสู้กับหยางเซ่าเหิงในขณะที่คุณหนูใหญ่เยี่ยนยังอยู่ที่นี่หรอกนะทว่าเมื่อ ‘เจ้านาย’ ได้ออกคำสั่งที่ต่างออกไป องครักษ์เมืองโยวตูบางคนก็เลือกที่จะเชื่อฟังคำสั่งของฮูหยินน้อยต่อไป เพราะเขารู้สึกว่าในอนาคตหากนายน้อยของเขาได้แต่งงานกับฮูหยินน้อยไปแล้วต้องเป็นคนที่ไม่มีจุดยืนอย่างแน่นอน เขาต้องเลือกข้างไว้เสียก่อนอินหลิวเฟิง “…”เขาสงสัยว่าองครักษ์ของเขาต้องเป็นพวกกินบนเรือนขี้บนหลังคาแน่นอน มีหลักฐานด้วยแต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาจัดการองครักษ์ ดังนั้นอินหลิวเฟิงจึงทำได้เพียงเก็บซ่อนความโกรธเอาไว้แล้วเตือนเยี่ยนอวี๋โดยเร็ว “กูไหน่ไน[1]น้อย บัดนี้ยังไม่ใช่เวลาที่จะเปิดศึกกับสำนักคุนอู๋ เจ้าอดทนไว้เสียหน่อยได้หรือไม่”เยี่ยนอวี๋มองอินหลิวเฟิงไปแวบหนึ่ง แต่ไม่ได้พูดอะไรและไม่ได้เดินลงจากรถม้า ทว่าเม่ยเอ๋อร์ได้เปิดม่านให้กับนางไปก่อนแล้ว
มือของเยี่ยนอวี๋วางบนขอบหน้าต่าง นิ้วมือเรียวงามทำเป็นรูปร่างดอกบัวแล้วดีดออกไปทางนอกหน้าต่างเบาๆ ตามด้วยเสียงร้อง ‘อ้ะ’ของเจ้าเด็กน้อยที่อยากรู้อยากเห็น“อ้ะเนะเนะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าพยายามดิ้นอยากจะออกจากผ้าห่อตัว เพื่อไปจับมือของท่านแม่คนงามของเขา เขารู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างพุ่งออกจากนิ้วมือของท่านแม่! แต่เขามองไม่เห็นอะไรเลยนี่?เยี่ยนอวี๋ชักมือกลับแล้วตบตัวเจ้าเด็กน้อยเบาๆ แต่กลับถูกนิ้วมืออันอ้วนอวบที่ยื่นออกมาจับนิ้วมือเ
