รียวงามของนางไว้“อ้ะเนะ?” เยี่ยนเสี่ยวเป่าเบิกตาโตมองนิ้วมือของท่านแม่ แต่ไม่เห็นอะไรทั้งสิ้น เขาจึงพยายามจะลุกขึ้นจะไปเลียนิ้วมือของท่านแม่เพื่อจะดูว่ามีอะไรอยู่กันแน่!ทว่าเยี่ยนอวี๋กลับดึงมือกลับไปเช็ดไม่พอ ยังใช้มือหยิกแก้มอ้วนๆ ของเขาอีก กล่าวว่า “กินไม่ได้นะลูก จะปวดๆ ท้องได้นะ”“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าจึงหดมือกลับแล้วมองท่านแม่คนงามของเขาต่อไปทว่าเม่ยเอ๋อร์ในบัดนี้ นางได้ปิดม่านรถม้าลงแล้วสั่งเสียองครักษ์เมืองโยวตูบางคนว่า “ไปได้”“ได้เลย!” องครักษ์บางคนเดินทางต่อไปอย่างดีอกดีใจ
อินหลิวเฟิง “…”เขามั่นใจและฟันธงได้เลยว่าองครักษ์ของเขาเป็นพวกกินบนเรือนขี้บนหลังคาจริงๆ! แม้แต่คำสั่งของสาวใช้ องครักษ์โง่เขลานี้ยังเชื่อฟัง แต่กลับไม่เชื่อฟังคำสั่งของเขาเพียงผู้เดียว! แล้วจะมีเขาไว้ทำอะไร…“ศิษย์พี่เซ่าจง พวกเขาไปแล้ว” ลูกศิษย์สำนักคุนอู๋ที่รู้สึกแปลกประหลาดรายงานหยางเซ่าเหิง พวกเขาต่างให้ความสนใจกับรถม้าที่จอดลงกะทันหันของอินหลิวเฟิง แต่บัดนี้กลับเดินทางต่อไปอีกแล้วอย่างนั้นหรือสิ่งที่ทำให้พวกเขารู้สึกแปลกที่สุดคือ “ในรถม้าคันนั้นไม่เพียงแต่มีเสียงของสตรีเท่านั้น แต่ยังมีเสียงของเด็กทารกอีกด้วย หรือว่าซวงเสวียนจวินคนนั้นจะมีลูกนอกสมรส”“ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้ คติประจำตัวของซวงเสวียนจวินคือ ‘ตายอยู่ภายใต้ดอกโบตั๋น เป็นผีก็คุ้มค่า[2]’ ช่างเข้ากับพฤติกรรมของเขาจริงๆ” ลูกศิษย์สำนักคุนอู๋แซวแน่
