ต้าซือมิ่งก้มมองเท้าของเขาอย่างเงียบขรึม เสมือนกำลังไตร่ตรองอะไรบางอย่าง เขาขมวดคิ้วอย่างเคร่งขรึม จากนั้นก็ยื่นมือของเขาออกไปอีกครั้ง และเริ่มคลายปมเสื้อผ้าของตัวเองนิ้วเรียวยาวราวกับหยกอันไร้กระดูก คลายสายรัดเอวออกอย่างคล่องแคล่วเรียบร้อย และถอดเสื้อคลุมออกอย่างง่ายดาย เผยให้เห็นแผงอกกว้างอันน่าลุ่มหลงที่ซ่อนอยู่ในเสื้อคลุมขายาวได้สัดส่วน เอวคอดเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ แผ่นหลังตั้งตรงดั่งต้นไม้ และบั้นท้ายอันน่ามอง เสมือนจิตรกรวาดได้สัดส่วนที่ลงตัวไร้ที่ติอย่างแท้จริงทว่า…เขารีบสวมเสื้อคลุมตัวใหญ่อย่างเรียบร้อยและพิถีพิถันทันที ทำให้เขาเปล่งรัศมีเรืองรองชวนให้ลุ่มหลงที่ทั้งล่อใจและมิอาจเอื้อมได้น่าเสียดายที่ไม่มีผู้ใดอยู่บริเวณนั้นเลย มิเช่นนั้น คงจะดึงดูด ทำให้ผู้คนอ้าปากค้างและลุ่มหลงมากเป็นแน่และต้าซือมิ่งที่เห็นได้ชัดว่าต้องการที่จะ ‘ตบตา’ ผู้คน เขาได้นั่งลงและจ้องมองที่เสื้อผ้าเล็กๆ ที่สกปรกอยู่ตรงหน้าของเขา เขาขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจในเมื่อ…
ต้าซือมิ่งคิดจริงๆ ว่าเขาไม่ได้รังแกเด็ก เขาเพียงแค่ช่วยอาบน ้าให้เด็กเท่านั้น ใครจะรู้ว่าเจ้าก้อนเล็กๆ นั่นจะไม่ให้ความร่วมมือ ทำให้เขาเผลอทำหลุดมือจนตกโคลนไปได้ฉะนั้นแล้ว…หลังจากที่ต้าซือมิ่งครุ่นคิดเรื่องนี้จบ เขาก็เก็บเสื้อผ้าเล็กๆ อย่างเงียบๆ และหายตัวไปอีกครั้ง ไม่ทำผู้ใดแตกตื่น นำไปเพียงชุดเด็กเท่านั้น…ในเวลาเดียวกัน เยี่ยนอวี๋ที่กลับ
