รร้ายอย่างสมบูรณ์“ข้าทำได้เพียงแค่พยายามอย่างดีที่สุด เพื่อให้เขาคงจิตใจมนุษย์ของเขาไว้ ไม่ลืมความทรงจำ และไม่คลุ้มคลั่ง”หัวใจของเยี่ยนชิงจมดิ่ง มือหนาๆ เอื้อมไปจับมือลูกชายอย่างอดไม่ได้ แม้ว่ามันจะไม่นับว่าเป็นมือคน หากแต่เป็นกรงเล็บอสูรก็ตาม“ข้าขอโทษ” เยี่ยนอวี๋หลับตาลงด้วยความรู้สึกผิด “เพราะข้าไร้ความสามารถเอง”“จะโทษเจ้าได้อย่างไรกัน” เสียงของเยี่ยนชิงแหบแห้ง แต่ใบหน้าของเขายังคงเด็ดเดี่ยว “บอกมาเถิด จื่อเสากลายเป็นเช่นนี้ได้อย่างไรพ่ออยากรู้”แม้ว่าจะลำเอียงเพียงใด แต่เยี่ยนชิงก็รักลูกชายของเขาเช่นกันไม่ว่าลูกชายทั้งสองคนจะหยาบโลนเพียงใด พวกเขาก็ยังเป็นลูกที่เขาและแม่ของลูกเลี้ยงดูมาด้วยกัน เขารักพวกเขาทุกคนเพียงแต่ว่าหลังจากที่เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์เกิดได้ไม่นาน แม่ของลูกๆ ก็จากไป และเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์เป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวของเขา เขาย่อมรักใคร่เอ็นดูเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์มากเป็นธรรมดา
นอกจากนี้ ลูกชายที่หยาบโลนทั้งสองคน ก็ไม่มีอะไรที่ต้องเป็นห่วง อีกทั้งยังรู้จักถนอมดูแลน้องสาว ต่างก็เติบโตมาได้ตามที่เขาปรารถนา ทว่าบัดนี้…เยี่ยนชิงฟังเยี่ยนอวี๋อธิบาย พลางจับกรงเล็บของลูกชาย แม้ว่ามือของเขาจะถูกกรงเล็บอันแหลมคมทิ่มจนเลือดไหล แต่เขาก็ไม่ปล่อย ‘จื่อเสา’ คือลูกชายคนดีของเขา“เป็นเพราะข้า พี่รองจึงใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีเพื่ออัญเชิญจิ้งจอกสวรรค์เก้าหางออกมา และได้บรรลุพิธีอัญเชิญที่เขามิอาจบรรล
