เช่นนั้น พี่รองเจ้าเพียงแค่ทำในสิ่งที่เขาต้องการ สำหรับเขาแล้ว การที่เจ้าอยู่ดีมีสุขสำคัญยิ่งกว่าสิ่งใด ฉะนั้นแล้ว หากเจ้าถือโทษตัวเองเพราะเรื่องนี้ ถึงจะเรียกว่าไม่เห็นแก่การเสียสละของพี่รองของเจ้าจริงๆ”ความจริงเยี่ยนชิงอยากจะบอกว่าลูกชายผู้โง่เขลาคนนี้ค่อนข้างหุนหันพลันแล่น แต่เขาก็รู้เช่นกันว่าหากเป็นเขา ก็คงจะทำเช่นเดียวกัน ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องหัวเราะเยาะลูกชายคนเล็ก
แต่ไม่ว่าเยี่ยนชิงจะพูดอย่างไร ก็ไม่สามารถเปลี่ยนการตัดสินใจของเยี่ยนอวี๋ได้อินหลิวเฟิงที่ตื่นจากภวังค์ก็วิ่งตามมาทันที หลังจากที่ได้เห็นก็ตกใจในรูปร่างหน้าตาของเยี่ยนจื่อเสา “นี่ จื่อเสาคงไม่ได้มีเลือดของมนุษย์วานรหวาไหวจริงๆ หรอกกระมัง”เยี่ยนอวี๋เมินเขา นางให้เม่ยเอ๋อร์ประคองเยี่ยนจื่อเสาขึ้นเตรียมพร้อมที่จะพาคนออกจากเขตหวงห้ามแม้ว่าแก่นพลังวิญญาณของเขตหวงห้ามจะดีก็ตาม แต่ก็ไม่เหมาะสำหรับเยี่ยนจื่อเสาเยี่ยนหงชวนและหยางชีซานก็ออกจากแอ่งน ้าไปแล้ว ต่างก็แยกย้ายไปทำหน้าที่ของตนเพียงช่วงเวลาสั้นๆ หลังจากที่พวกเขาออกไป ก็มีแสงเหมือนดวงดาวสีม่วงปรากฏอยู่ข้างแอ่งนั่นคือต้าซือมิ่งผู้ที่ ‘ก่อเรื่องเสร็จแล้วก็รีบหนีไปอย่างรวดเร็ว’ ในที่สุดเขาก็ปรากฏตัวขึ้น และปรากฏตัวในจุดที่เยี่ยนเสี่ยวเป่านอนคว ่าหน้าอยู่ ใบหน้าเย็นชาทว่างดงาม แขนเสื้อทั้งสองพลิ้วไหว ราวกับรูปปั้นของเทพแห่งแสงสว่างที่สว่างเรืองรองในตนเอง
