“สายเลือดวิหคทมิฬ จะสวามิภักดิ์เพียงแต่ข้า” เยี่ยนอวี๋กล่าวอย่างใจเย็น “เมืองโยวตูไม่มีวันรู้ว่าข้าทำอะไรกับเจ้า”อินหลิวเฟิงนึกถึงประโยคหนึ่งโดยไม่รู้ตัว เจ้าตะโกน! ตะโกนไปสิ ตะโกนจนคอแตกก็ไม่มีใครมาช่วยเจ้าหรอก เอ่อ…อินหลิวเฟิงส่ายศีรษะอย่างรวดเร็วเพื่อสลัดความคิดแปลกๆ นี้ออกไป และเข้าใจเป้าหมายที่แท้จริง สายเลือดวิหคทมิฬ จะสวามิภักดิ์เพียงแต่ข้านี่มัน…“หมายความว่าอย่างไร” อินหลิวเฟิงเบิกตากว้างด้วยความตกใจแม้ว่าเขาจะรู้สึกมานานแล้วว่าแม่นางเยี่ยนตามที่กล่าวขานกันนั้นไม่ธรรมดา แต่เขาหรือจะคาดคิดว่าคนที่อยู่ตรงหน้าเขาคือเจ้าแห่งบรรพบุรุษของเขาจริงๆอินหลิวเฟิงคาดไม่ถึง เยี่ยนอวี๋ก็ไม่ได้คิดจะบอก นางเพียงค่อยๆพูดว่า “เรื่องที่เจ้าไม่ควรทราบ หากทราบไปก็ไร้ประโยชน์”“…ก็ได้” อินหลิวเฟิงผิดหวังมากและพูดอย่างจริงใจว่า “ข้าขอยืนยันอีกครั้ง ข้ามิได้แตะต้องลูกของท่านจริงๆ”“แล้วเหตุใดเขาถึงร้องไห้และชี้ไปที่เจ้าล่ะ” เยี่ยนอวี๋ถามกลับ
“ข้าจะรู้ได้อย่างไร” อินหลิวเฟิงรู้สึกว่าตัวเองโดนใส่ร้าย เขาไม่เคยคิดว่าวันหนึ่งเขาจะถูกใส่ร้ายอย่างที่มิอาจแก้ต่างได้ และเนื่องจากความอยุติธรรมเช่นนี้ ทำให้เขาสูญเสียอิสรภาพและศักดิ์ศรี เขาอยากจะร้องไห้จริงๆ!อินหลิวเฟิงรู้สึกว่าโต้วเอ๋อร์ที่ถูกปรักปรำในตำนาน ก็คงมิถูกใส่ร้ายเท่าเขาในตอนนี้! เขาไม่รู้อะไรเลย อยู่ดีๆ ก็ถูกตั้งข้อหา “…”อะไรก็ไม่รู้เยี่ยนอวี๋ไม่ต้อ
