ละได้อุ้มเสี่ยวเป่าไปหาพี่รองของนางแล้ว ทิ้งหยางชีซานและเยี่ยนชิงให้งุนงงอยู่เช่นเดียวกันปล่อยให้พวกเขางุนงงอยู่เป็นเพื่อนกับอินหลิวเฟิงหลังจากผ่านไปกว่าครึ่งค่อนวัน…“นี่เป็นเรื่องจริงหรือ” เยี่ยนชิงมองอาจารย์ของเขาอย่างไม่เข้าใจ“เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ได้ทำสัญญาให้นายน้อยอินกลายเป็นทาสของเสี่ยวเป่าอย่างนั้นหรือ”“เหมือนจะเป็นเช่นนั้น” หยางชีซานพยักหน้าอย่างไม่รู้อะไรเลยแม้ว่าเขาจะอายุมากแล้ว เดิมทีก็นับได้ว่าเป็นผู้มีความรู้กว้างขวางแต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกว่าเขาเป็นเพียงชายชราที่หูตาแคบและโง่เขลานักในความรู้ความเข้าใจทั้งหมดของเขา มิเคยได้ยินว่ามนุษย์สามารถทำสัญญากับมนุษย์เองได้…ในความเป็นจริง อย่าว่าแต่หยางชีซานเลย บรรดาผู้เฒ่าของสำนักชางอู๋ที่ ‘มุงดู’ อยู่เงียบๆ ต่างก็ไม่เคยได้ยินเช่นกัน!รวมถึงเยี่ยนหงชวนที่มาทันเวลาพอดี ก็ด้วยเช่นกัน!
“เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์…” เสียงถอนหายใจของเยี่ยนหงชวนเต็มไปด้วยความว่างเปล่าราวกับเสียงของภูติผีหยางชีซานและเยี่ยนชิงต่างก็เหงื่อตก พลั่ก ด้วยความหวาดกลัว“ท่านปู่…” ท่านปรากฏตัวโดยไม่ให้ซุ่มให้เสียงเช่นนี้อยู่บ่อยๆ จะดีจริงๆ หรือ!เยี่ยนหงชวนไม่สนใจชายชราทั้งสองคน เขายังคงมองแผ่นหลังของเยี่ยนอวี๋ด้วยสายตาซับซ้อน รู้สึกอยู่ลางๆ ว่านางเหมือนจะไม่ใช่หลานสาวของเขาเยี่ยนหงชวนค่อนข้างเสียใจ ตอนที่หลานสาวตัวน้อยของเขายังเด็ก เขาก็เคยอุ้มนาง เพราะถึงอย่างไร นางก็เป็นหลาน
