เยี่ยนอวี๋สั่งเม่ยเอ๋อร์อย่างไม่ปรานี บงการให้พาอินหลิวเฟิงที่ทำหน้าตาปั้นยากออกไป เขามิอาจขัดขืน เพราะกลัวว่ายิ่งขัดขืนก็จะยิ่งอธิบายไม่ได้เมื่อนั้นก็จะกลายเป็นว่า เขาที่เป็นถึงนายน้อยแห่งเมืองโยวตูกลับรังแกเด็กทารกที่อายุไม่ถึงสามเดือน จะอับอายขายหน้าเพียงใดต้าซือมิ่งทำให้เขาน่าสังเวชถึงเพียงนี้!…“เกิดอะไรขึ้นกับเสี่ยวเป่าอย่างนั้นหรือ” เยี่ยนชิงผู้ที่มาถึงช้าสุดเขารู้สึกทุกข์ใจที่เห็นหลานชายตัวน้อยร้องไห้จนตาบวม ผิวแดงทั่วทั้งตัว เขาปวดใจยิ่งนักเยี่ยนเสี่ยวเป่าหลั่งน ้าตามองท่านตาด้วยความน้อยเนื้อต ่าใจ เยี่ยนชิงเห็นแล้วก็รู้สึกเหมือนหัวใจถูกบิด อดไม่ได้ที่จะจ้องมองอินหลิวเฟิงที่ถูกคุมตัวอย่างโกรธแค้น “นายน้อยอิน สำนักชางอู๋เรามีความแค้นอะไรกับเจ้าก็มาลงกับข้า! เจ้าลงมือกับเด็กทารกอายุไม่ครบเดือนเช่นนี้ ไม่รู้สึกละอายใจบ้างหรือ”อินหลิวเฟิง “…”
เขารู้อยู่แล้ว! ต้องมีคนพูดเช่นนั้นกับเขาแน่! ดูสิ เยี่ยนชิงคนนี้กลับบอกว่าทารกที่อายุสองสามเดือนแล้วแท้ๆ เป็นเด็กทารกอายุไม่ครบเดือน! น่าไม่อายจริงๆ!เยี่ยนเสี่ยวเป่าเห็นด้วยอย่างยิ่ง ชูมือให้ท่านตาของตน ตะโกนอ้า ขึ้นบ่งบอกว่าเขาเห็นด้วยอย่างยิ่ง เขาเสียใจที่คนไม่ดีรังแกเขา!ทำให้ท่านพ่อของเขากลัวจนหนีไปแล้ว“โอ๋ๆ เสี่ยวเป่าไม่ร้องนะ มาให้ตาๆ อุ้มมา” หัวใจของเยี่ยนชิงแตกสลาย ขยับเข้าไปหาหลานชายเยี่ยนเสี่ยวเป่ากลับชักมือกลับไม่ให้เขาอุ้ม หันไ
