ปกอดท่านแม่คนงามน ้าตาคลอเบ้าเยี่ยนชิง “…”“เสี่ยวเป่าไม่ร้องไห้แล้วดีหรือไม่ ร้องไห้อีกจะเจ็บตานะลูก” เยี่ยนอวี๋จุมพิตที่ดวงตาอันปูดบวมของลูกด้วยความปวดใจ น ้าเสียงอ่อนโยนเหลือประมาณเยี่ยนเสี่ยวเป่าสะอื้นอย่างเสียใจ แสดงชัดว่าควบคุมอารมณ์ยังไม่ได้เยี่ยนจื่ออวี๋ลูบศีรษะที่ยังไม่มีเส้นผมของลูก และจูบปลอบโยนตลอดเวลา “หากเสี่ยวเป่าร้องไห้อีก แม่จะเสียใจยิ่งกว่านะ เสี่ยวเป่าไม่ร้องแล้วดีหรือไม่ แม่เห็นแล้วก็เสียใจเหลือเกิน”
เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่สะอึกสะอื้น ซุกศีรษะเข้าไปแนบหัวใจอันแตกสลายของเยี่ยนอวี๋ น ้าเสียงแหบแห้งไปมาก “เสี่ยวเป่าเด็กดี”เยี่ยนเสี่ยวเป่าพยายามอีกครั้ง ในที่สุดก็ไม่สะอื้นแล้ว ลมหายใจสม ่าเสมอขึ้น ทว่าเขายังกอดท่านแม่คนงามแน่น เขาทำให้ท่านพ่อหายไป ไม่อยากให้ท่านแม่คนงามต้องไปจากเขาอีกคน“เสี่ยวเป่าเด็กดี” เยี่ยนอวี๋ยังลูบศีรษะกลมของลูกเบาๆ ปลอบโยนลูกที่หวาดกลัวตลอดเวลา “แม่จะอยู่เคียงข้างเสี่ยวเป่าเสมอ ต่อไปก็จะไม่ทิ้งเสี่ยวเป่าอีก”นางเสียใจที่เอาลูกไปไว้ในเขตหวงห้าม นางคิดว่ามันเป็นที่ที่ปลอดภัย แต่นางไม่นึกเลยว่า…อย่างไรก็ตามเยี่ยนอวี๋ก็ละเอียดละออพอ จนสังเกตเห็นว่าลูกน้อยของนางดูเหมือนจะมีพละกำลังมากขึ้น แต่ก่อนเขากอดคอนางไม่ได้แน่นเหมือนกับตอนนี้ ตอนนี้เขาทำได้แล้ว ร่างกายก็ดูปกติดี ดูเหมือนว่าเขาเพียงแค่กลัวเท่านั้น ไม่ได้บาดเจ็บจากสิ่งอื่นใดและเยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ร้อ
