เมื่อเยี่ยนอวี๋เดินมาถึงขอบแอ่งน ้า นางก็เห็นเจ้าตัวน้อยที่เนื้อตัวมอมแมม และตัวเปลือย ราวกับลูกแมวน้อยผู้น่าสงสารที่ตกลงไปในโคลนอุแว้ๆๆ… เยี่ยนเสี่ยวเป่าช่างน่าสงสารเหลือเกิน มิหนำซ ้าเขายังร้องไห้ดังปานจะขาดใจ ทำให้เยี่ยนอวี๋จากที่ใจเย็นในตอนแรก ต้องร้อนใจในทันที “เสี่ยวเป่า!”อุแว้! เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่เอี้ยวคอเห็นมารดา ก็ร้องไห้เสียใจหัวใจของเยี่ยนอวี๋เศร้าโศก รีบอุ้มลูกที่จม ‘กองโคลน’ ขึ้นมานางกอดกราชับลูกเอาไว้แนบอก แล้วลูบแผ่นหลังนุ่มๆ ของลูกอย่างอ่อนโยน และจุ๊บหน้าผากอันสกปรกของลูกโดยไม่รังเกียจ “เสี่ยวเป่าไม่กลัวนะ แม่มาแล้ว”อุแว้! อุแว้… เยี่ยนเสี่ยวเป่าเสียใจ หยาดน ้าตาขนาดเท่าเม็ดถั่วไหลออกจากตา ทำอย่างไรก็หยุดร้องไม่ได้ ท่านพ่อคนหล่อของเขา!หนีไปแล้ว! อุแว้ๆ…เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ร้องไห้ประหนึ่งว่าฟ้าถล่มโลกทลาย ดึงดูดความสนใจของคนจำนวนมาก อินหลิวเฟิงก็ตั้งใจว่าจะฉวยโอกาสนี้หนีไปแต่น่าเสียดายที่เม่ยเอ๋อร์ได้ขวางเขาไว้แล้วอินหลิวเฟิง “…”
เขารู้สึกเสียวสันหลังวาบอุแว้! อุแว้… เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ร้องไห้ไม่หยุดกำลังชี้ไปที่อินหลิวเฟิง และยิ่งร้องไห้มากเท่าไรเขาก็ยิ่งเสียใจมากขึ้นเท่านั้น พร้อมกับมองไปที่ท่านแม่คนงามของตน “อ้ะเนะเนะ…อุแว้”เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่ยังพูดไม่ได้รู้สึกคับแค้นใจเหลือเกิน เขาอยากจะบอกท่านแม่คนงามว่าพบท่านพ่อแล้ว แต่ท่านพ่อหนีไปเพราะตกใจคนเลวคนนี้! อุแว้…ช่าง
