คับแค้นใจยิ่งนัก!เสียใจเหลือเกิน!เศร้าใจจริงๆ!อุแว้…“เอาล่ะๆ ไม่ร้องนะ เสี่ยวเป่าไม่ร้องไห้ แม่รู้ แม่ไม่ยอมปล่อยคนเลวคนนี้ไปหรอกจ้ะ” เยี่ยนอวี๋เข้าใจคำพูดของลูกโดยไม่มี ‘อุปสรรค’ใดๆ แน่ใจว่าอินหลิวเฟิงรังแกลูกของนางอินหลิวเฟิงทำหน้าปั้นยาก เขารีบชี้แจงทันที “ไม่ใช่ข้านะ! ข้าไม่ได้ทำ! ไม่ใช่ข้า!” เขาถูกใส่ร้าย! เขาไม่ได้ทำอะไรเลย!เนะ! เยี่ยนเสี่ยวเป่าไม่ได้ร้องไห้แล้ว! เขาตะโกนใส่อินหลิวเฟิงด้วยสายตาดุร้าย ซึ่งนี่เป็นท่าทางดุร้ายที่เขาไม่ค่อยได้แสดงออก ราวกับลูกแมวที่กำลังพองขน
เยี่ยนอวี๋มองด้วยความรักและเจ็บปวดใจ มือข้างหนึ่งหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดโคลนและฝุ่นสกปรกให้ลูก และใช้น ้าอันสะอาดอบอุ่นในแอ่งน ้ามาอาบน ้าชำระร่างกายให้ลูกน้อย แล้วจึงหยิบชุดใหม่ออกมาเปลี่ยนให้ลูกตลอดเวลา อินหลิวเฟิงได้แต่จ้องตาปริบๆ พยายามพูด ‘ชี้แจงข้อเท็จจริง’ ว่า “แม่นางจื่ออวี๋ เจ้าจะใส่ร้ายข้าเช่นนี้ไม่ได้นะ ข้าไม่ได้ทำอะไรลูกรักของเจ้าจริงๆ!”อินหลิวเฟิงในห้วงเวลานี้ เขารู้ซึ้งแล้วว่าอะไรคือการที่กระโดดลงไปในแม่น ้าฮวงโฮ ก็มิสามารถล้างมลทินได้ อะไรคือมีร้อยปาก ก็ยังแก้ต่างไม่ได้ เพราะคนที่เขากำลังเผชิญหน้านั้นพูดไม่ได้! คือทารกที่มีอายุเพียงสองเดือนเท่านั้น!เขาจะทำอะไรได้เล่า…อธิบายเหตุผลกับเด็กทารกหรือ ไม่สมเหตุสมผลเลย!เผชิญหน้ากับเด็กทารกหรือ เขากลับคิดว่าปัญหาอยู่ที่เด็กยังพูดไม่ได้!อินหลิวเฟิงรู้ส
