ึกว่าเขาไม่อับจนหนทางถึงเพียงนี้มาก่อน เขารู้สึกน้อยเนื้อต ่าใจจริงๆ! แต่เด็กทารกร้องไห้ยิ่งน่าสงสารมากกว่า ร้องไห้จนหน้าแดง ดวงตาบวมปูด ท่าทางเหมือนสุดแสนเสียใจอย่างไรอย่างนั้น…
คนที่ไม่รู้ ก็คงคิดว่าอินหลิวเฟิงทำอะไรเด็กจริงๆ แต่จะเป็นไปได้อย่างไร คนที่ทำเช่นนั้นได้ก็มีแต่คนสติฟั่นเฟือนเท่านั้นแหละ ทว่าเยี่ยนเสี่ยวเป่าไม่ได้มีความคิดที่จะปล่อยอินหลิวเฟิงไปแม้แต่น้อยเขาเอาแต่ชี้ไปที่อินหลิวเฟิง และฟ้องท่านแม่คนงามอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย “อ้ะเนะเนะ! อ้ะเนะเนะ…”“แม่รู้ แม่เข้าใจแล้ว แม่จะไม่ปล่อยเขาไปหรอกจ้ะ” เยี่ยนอวี๋รับรอง และนางก็ไม่มีทีท่าจะละเลยเช่นกัน คล้ายกับว่านางต้องการเรียกร้องความยุติธรรมให้กับลูกของนางจริงๆอินหลิวเฟิง “…”นั่นเรียกว่าฟังความข้างเดียวมิใช่หรืออ้อ ไม่ใช่สิต้องเรียกว่าเชื่อโดยที่ยังไม่ได้ฟังความ เพราะถึงอย่างไรเด็กก็พูด! ไม่ได้!“คุณหนูใหญ่เยี่ยน ท่านทำเช่นนี้ไม่ดีกระมัง” อินหลิวเฟิงถูกใส่ร้ายหมดแล้วหยางชีซานที่ดูมาระยะหนึ่งแล้ว เขาไม่รู้สึกว่าอินหลิวเฟิงถูกใส่ร้ายเลย “ข้ากลับคิดว่า นายน้อยอินไม่ได้ถูกใส่ร้ายเลยแม้แต่น้อย”อินหลิวเฟิง “…”เขาชี้แจงไม่ได้จริงๆ!
ท้ายที่สุดเขาก็เป็นแขกที่ไม่ได้รับเชิญของเขตหวงห้ามนี้!แต่…“ข้าสามารถอธิบายได้!” อินหลิวเฟิงสารภาพอย่างขมขื่นว่า“เหตุผลที่ข้าใช้…เอ่อ กลอุบายเยี่ยงโจรแฝงกายเข้ามาในเขตหวงห้ามของพวกท่าน ทั้งหมดเป็นเพรา
