เยี่ยนเสี่ยวเป่าไม่ได้อยู่ในหอคอยโบราณแล้วจริงๆ และเขาก็ไม่ได้อยู่ตรงด้านหน้าหอคอยโบราณด้วย ในที่สุดเขาก็ได้ในสิ่งที่เขาต้องการ! ต้าซือมิ่งอุ้มเขาไปแล้ว“อ้ะเนะเนะ…” ในเวลานั้นเยี่ยนเสี่ยวเป่าแก้มแดงปลั่งด้วยความตื่นเต้น แต่ตัวเขาสกปรกมอมแมม จึงแทบมองไม่เห็นสีแดงเลยต้าซือมิ่งขมวดคิ้วเงียบๆ ตั้งใจจะพาเจ้าก้อนนี้ไปอาบน ้า สกปรกเหลือเกิน สกปรกจนเขาหมดปัญญาจริงๆ หากไม่พาเจ้าก้อนนี้ไปอาบน ้า เขาก็ไม่สามารถรับประกันได้ว่าจะทำหล่นหายหรือไม่อย่างไรก็ตาม ขณะที่เขาจะพาเจ้าตัวน้อยไปอาบน ้า อินหลิวเฟิงที่กำลังหลบสายตาของหยางชีซานและผู้เฒ่าคนอื่นๆ อยู่ ก็ได้เข้ามาถึงเขตหวงห้ามแล้ว แน่นอนว่าเขาไม่สามารถสัมผัสถึงลมปราณของต้าซือมิ่งได้ ดังนั้นเขาจึงมุ่งหน้าไปยังหอคอยโบราณตามสัญชาตญาณความคิดของอินหลิวเฟิงนั้นชัดเจน เขาสังเกตเห็นว่าศูนย์กลางของเขตหวงห้ามมีหอคอยโบราณเพียงแห่งเดียว เขาจึงเร้นกายตรงไปยังเป้าหมายทันทีทว่าเขาที่มาถึงหอคอยโบราณก่อน ไม่สามารถสัมผัสได้ถึงต้าซือมิ่งแห่งราชสำนัก “เป็นไปได้อย่างไร…หรือว่าคนผู้นั้นจะไม่อยู่ในเขตหวงห้าม? หรือข้าต้องสืบหาทีละชั้นกัน?”
อินหลิวเฟิงเริ่มรู้สึกลำบาก แม้ว่าเขาจะสามารถแอบเข้าไปในเขตหวงห้ามของสำนักชางอู๋ได้โดยไม่ทำให้ผู้อื่นตกใจ แต่เขาไม่แน่ใจว่าเขาจะสามารถเข้าไปในหอคอยโบราณโดยไม่ถูกพบเห็นได้แต่เมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว ก็เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะกลับไปมือเปล่าเช
