่นนี้ ดังนั้นเขาจึงใช้สมบัติลับของเมืองโยวตู สร้างกำแพงป้องกันในบริเวณใกล้เคียงอย่างรวดเร็ว และขอร้องอย่างจริงจังต่อหอคอยโบราณว่า “ข้าน้อยอินหลิวเฟิงแห่งเมืองโยวตู ขอพบต้าซือมิ่ง”“…”คำตอบที่มอบให้กับอินหลิวเฟิงย่อมเป็นความเงียบเป็นธรรมดาอย่างไรก็ตาม ต้าซือมิ่งแห่งราชสำนักกลับได้ยิน เพียงแต่เวลานี้เขากำลังพาเจ้าตัวน้อยไปยังแอ่งน ้าเล็กๆ เพียงแห่งเดียวของเขตหวงห้าม เตรียมที่จะอาบน ้าชำระร่างกายให้กับเจ้าตัวน้อย ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ใส่ใจอินหลิวเฟิง“อ้ะเนะเนะ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าไม่รู้ว่าบิดากำลังจะทำอะไร แต่เขาค่อนข้างตื่นเต้นที่บิดาพยายามถอดเสื้อผ้าเล็กๆ ของเขาออก อีกทั้งยังชูมือร่าอย่างนึกสนุก“…” ต้าซือมิ่งผู้ไร้ประสบการณ์ เขาไม่รู้วิธีถอดเสื้อผ้าเด็กที่ดีไปกว่านี้ และเขาก็ไม่มีเสื้อผ้าที่เล็กขนาดนี้ด้วย มิเช่นนั้น เขาคงเผาชุดเล็กๆ อันสกปรกนี้ทิ้งไปแล้วเพราะเช่นนั้น…
“เงียบ” ต้าซือมิ่งแห่งราชสำนักได้แต่ออกคำสั่ง“อ้ะ?” เจ้าตัวน้อยมองบิดาด้วยดวงตาแป๋ว พลางนึกว่าเสียงของท่านพ่อช่างน่าฟังยิ่งนัก แต่ไม่ไพเราะเหมือนน ้าเสียงของท่านแม่คนงามหรอก! ด้วยเหตุนี้เขาจึงแสดงอาการเหมือน ‘ตกใจ’ แล้วจับมือใหญ่ของบิดาไว้แน่น ร่างกายเล็กๆ เกร็งแน่นไม่หมดต้าซือมิ่ง “…”เขาไม่สามารถถอดเสื้อผ้าของเด็กคนนี้ได้เลยตัวเล็กเพียงนี้…แต่พละกำลังกลับล้นเหลือพูดแค่คำเดียวก็ตกใจแล้ว?ต้าซือมิ่งคิ้วยาวขมวดเป็นปม เขากำลัง
