คิดว่า เหตุใดเขาต้องอาบน ้าให้เจ้าเด็กคนนี้ด้วย อ้อ เขารังเกียจความสกปรกนี่เองแต่เขาจะไม่อุ้มเจ้าก้อนนี้ก็ได้แต่ทว่า…เหตุใดเขาจึงอุ้ม ‘เจ้าก้อน’ สกปรกนี่ได้ล่ะ“…” ต้าซือมิ่งแห่งราชสำนักพิจารณาอยู่เงียบๆ คนตรงหน้าให้ความรู้สึกอันคุ้นเคย ดวงตาแป๋วดำขลับทำให้สัญชาตญาณในตัวเขา ‘รู้สึกตื่นเต้น’
จากนั้นเขาก็แตะเจ้าตัวน้อยที่สกปรก “เด็กดี ข้าจะอาบน ้าให้เจ้านะ ไม่ได้จะดุเจ้าเลย”หากมีคนอื่นอยู่ด้วยในขณะนี้ ยามที่ได้ยินต้าซือมิ่งผู้สูงศักดิ์แห่งราชสำนัก ผู้ที่คนทั่วไปมิอาจใกล้ชิดได้! กล่าวด้วยน ้าเสียงอ่อนโยนอย่างจนปัญญาเช่นนี้ คนที่ได้ยินคงจะรู้สึกถึงความมีเสน่ห์ที่น่าหลงใหลเป็นแน่แม่เจ้า…อ้ะ! เจ้าตัวน้อยจ้องท่านพ่อด้วยดวงตาใสแจ๋ว! ไพเราะจริง!น ้าเสียงของท่านพ่อช่างไพเราะน่าฟังเหลือเกิน เสี่ยวเป่าจะฟังอีก! จะฟังตลอดเลย!เมื่อนั้น…อินหลิวเฟิงจึง ‘พบ’ ว่าต้าซือมิ่งที่เขากำลังตามหาไม่น่าจะอยู่ในหอคอยโบราณ เขาจึงมาที่แอ่งน ้าเล็กๆ แห่งนี้ด้วยแม้ว่าเขาจะไม่ทราบว่าต้าซือมิ่งที่เขากำลังตามหานั้น แท้จริงแล้วจะอยู่ที่แอ่งน ้าแห่งนี้เช่นกัน แต่เขาสามารถรับรู้ได้ว่านอกจากหอคอยโบราณแล้ว ข้างๆ แอ่งน ้าเล็กๆ นี้ก็มีแก่นพลังวิญญาณเข้มข้นที่สุด ดังนั้นเขาจึงลองเสี่ยงดูแน่นอน อันที่จริงในใจของอินหลิวเฟิงพอจะรู้อยู่แล้วว่าต้าซือมิ่งแห่งราชสำนักน่าจะไม่อยากพบเขา มิเช่นนั้น ทันทีที่เขาเข้ามาก็ควรจะถูกเรียกพบแล
