้ว
แต่อินหลิวเฟิงไม่ยอม! กว่าเขาจะเข้ามาได้นั้นยากเย็นแสนเข็ญยิ่งนัก ดังนั้นเขาจึงอยากลองดูเสียก่อน หากยังหาไม่พบคนผู้นั้นในเขตหวงห้าม เช่นนั้นเขา…ก็ต้องเข้าไปในหอคอยแล้วล่ะ! อินหลิวเฟิงคิดอย่างช่วยไม่ได้ทว่าเพิ่งจะคิดเช่นนี้ไปไม่นาน เขาก็รู้สึกว่าเยี่ยนอวี๋กลับมาแล้ว?“เร็วเพียงนี้เชียงหรือ” อินหลิวเฟิงเป็นกังวล ถึงอย่างไรเขาก็แน่ใจแล้วว่าคุณหนูใหญ่เยี่ยนผู้นี้ไม่ธรรมดา เขากลัวว่าตนจะไม่ตกอยู่ในกำมือของเหล่าผู้เฒ่าของสำนักชางอู๋ แต่กลับตกอยู่ในกำมือของแม่นางคนนั้นแทนครั้นเมื่อคิดดังนี้ อินหลิวเฟิงจึงตัดสินใจอย่างระแวดระวัง ดูท่าแล้ว ถอยกลับไปก่อนจะดีกว่า คราวหน้าค่อยหาโอกาสเข้ามาใหม่อย่างไรเสียเยี่ยนหงชวนก็ออกจากการฝึกฌานแล้ว คงไม่อยู่ในเขตหวงห้ามได้ตลอด!เมื่อนึกถึงจุดนี้ อินหลิวเฟิงก็ได้ตัดสินใจที่จะถอยแล้ว!ทว่า…อุแว้! เสียงเล็กๆ อันไร้เดียงสาดังขึ้น! ซึ่งเป็นเสียงร้องไห้อย่างแน่นอน แต่เสียงที่ได้ยินนั้นอยู่ไม่ไกลจากอินหลิวเฟิงนัก ทั้งยังรู้สึกคุ้นเคยด้วย?นี่มัน…
“เหมือนจะเป็นเสียงของลูกคุณหนูใหญ่เยี่ยน?” อินหลิวเฟิงไม่แน่ใจนัก เพราะเสียงร้องไห้นี้ดังมาก รู้สึกเหมือนไม่ใช่เสียงของเด็กทารกอายุครบเดือนเลยดังนั้นอินหลิวเฟิงจึงมุ่งหน้าไปยังต้นเสียงร้องไห้ จากนั้น…เยี่ยนอวี๋ผู้ซึ่งถูกดึงดูดด้วยเสียงร้องไห้ของลูกเช่นเดียวกัน! นางก้าวออกจากหอคอยโบราณ และเกือบจะชนเข้ากับอินหลิวเฟิงซี๊ด! อ
