พูดตามตรง เยี่ยนเสี่ยวเป่าในตอนนี้ไม่ได้สกปรกธรรมดา อย่าว่าแต่ใบหน้าเล็กๆ ที่สกปรกมอมแมมเลย แม้แต่ชุดเล็กที่สะอาดก็ดำขมุกขมอม ทั้งยังมีรอยยับยู่ยี่เหมือนผักดองแห้งอีกด้วย ทำให้เขาดูเหมือนขอทานตัวน้อยต้าซือมิ่งบางคนต้องใช้ความอดทนอย่างสูงเพื่อห้ามตัวเองไม่ให้อุ้มเจ้าก้อนมอมแมมขึ้นมา แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะยอมลดตัวคุกเข่าลงไปอุ้ม ‘ก้อนมอมแมม’ นี้ขึ้นมาหรอกนะครั้นแล้วเขาจึงจ้องมองก้อนเล็กๆ นี้อย่างเงียบๆ นานหลายอึดใจถึงมั่นใจได้ว่าเป็นเด็ก เป็นเด็กมอมแมมที่ตัวเล็กเทียบเท่าสามคืบของฝ่ามือเขา“อ้ะเนะเนะ!…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าตื่นเต้นดีใจที่สุด! เขามั่นใจมากว่านี่แหละคือพ่อของเขา! ต้องใช่แน่ๆ เขาจะให้ท่านพ่อคนนี้แต่งงานกับท่านแม่! ไม่เอาคนเลวนั่น!เยี่ยนเสี่ยวเป่าที่มีเรื่องจะพูดมากมาย เขาพูดได้แค่ ‘อ้ะเนะเนะ’ซ ้าไปซ ้ามา และพยายามที่จะปีนขึ้นไป! ปีนเข้าไปในอ้อมอกของท่านพ่อ เพื่อให้อีกฝ่ายกอดเขา“…” ต้าซือมิ่งบางคนขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจ และมั่นใจว่าเด็กน้อยตื่นเต้นและชอบเขามาก
“อ้ะเนะเนะ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าพยายามปีนขึ้นไปอย่างสุดความสามารถ แน่นอนว่าเขาไม่สามารถปีนขึ้นไปได้ แม้ว่าแขนและขาเล็กๆ ของเขาจะมีพลังมาก แต่การที่กลิ้งมาตลอดทาง ทำให้ใช้พลังทั้งหมดของเขาไปหมดแล้ว เขารู้สึกแค่ว่าร่างกายกำลังอ่อนระทวยเท่านั้นดังนั้น เจ้าตัวน้อยที่ไม่สามารถปีนขึ้นไปได้และรู้สึกไม่สบาย เขากังวลมากจนเ
