รอย่างลำบากเช่นนี้
เฮ้อ…เยี่ยนชิงคิดแค่ว่า เป็นเช่นนี้ก็ยังดีกว่าลำบากแล้วไร้วาสนาอีกแต่เมื่อคิดเช่นนี้ เยี่ยนชิงก็ยังถอนหายใจ ‘เฮ้อ’ อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้“มีอะไรหรือเจ้าคะ” เยี่ยนอวี๋ไม่เข้าใจเยี่ยนชิงพูดอย่างโง่เขลา “แม้ว่ามีโอกาสจะเป็นเรื่องที่ดี แต่พ่อหวังว่าเจ้าจะไม่เป็นอะไร และแน่นอนว่าเสี่ยวเป่าเป็นเด็กน่ารัก พ่อไม่ได้ไม่ชอบเขา พ่อแค่ไม่ชอบพ่อของเสี่ยวเป่า”“แต่ถ้าไม่มีคนผู้นั้น ก็จะไม่มีเสี่ยวเป่า” เยี่ยนอวี๋เข้าใจวิถีแห่งโลกนางตบไหล่ของบิดาและให้ความมั่นใจว่า “ทุกอย่างมันผ่านไปแล้วเราไปรับเสี่ยวเป่ากันเถิดเจ้าค่ะ”“ดีเลย!” เยี่ยนชิงปิดตาไว้จนเยี่ยนอวี๋หรี่ตามอง รู้สึกว่าน ้าตากำลังจะท่วมอีกแล้วแต่เยี่ยนชิงไม่ได้ร้องไห้ เขาเพียงแค่รู้สึกว่าอารมณ์ไม่แน่นอนจึงปรับอารมณ์ของตนเองอยู่เท่านั้นอย่างไรก็ตามเยี่ยนอวี๋ไม่กล้าพูดอะไรอีก นางขมวดคิ้วมองไปที่เขตหวงห้าม “มีลมปราณจากที่อื่น เหมือนหลบหลีกจากท่านอาจารย์ได้แล้วลักลอบเข้าไปในเขตหวงห้าม”
“…อะไรนะ” เยี่ยนชิงชะงักไปชั่วขณะ จากนั้นก็นึกถึงหลานชายทันที “แย่แล้ว! เสี่ยวเป่า!”เยี่ยนชิงยังพูดไม่ทันขาดคำ เม่ยเอ๋อร์ก็พาเยี่ยนอวี๋ทะยานไปหยุดอยู่ตรงหน้าเขตหวงห้ามแล้ว หากหอคอยโบราญของเขตหวงห้ามไม่มีค่ายกลป้องกัน นางคงจะพาเยี่ยนอวี๋เข้าไปในหอคอยโบราณแล้วแต่อย่างไรก็ตามเยี่ยนอวี๋มิจำเป็นต้องให้เม่ยเอ๋อร์พาไปแล้ว นางได้เข้าไปในเขตหวงห้ามและเร่ง
