เขาเองแอบกลับไปที่สำนักชางอู๋และเป้าหมายของเขายังคงชัดเจน นั่นคือ ‘เขตหวงห้ามของสำนักชางอู๋’มีลางสังหรณ์ว่านายน้อยจะก่อเรื่องอย่างไรอย่างนั้น องครักษ์คนหนึ่งอดไม่ได้ที่จะบ่นในใจ แต่ถึงอย่างไรเขาก็เป็นแค่องครักษ์ ไม่สามารถตัดสินใจแทนเจ้านายได้ ดังนั้นเขาจึงออกจากสำนักชางอู๋แต่โดยดี จะได้ช่วยเก็บความลับแทนเจ้านายด้วยและเมื่ออินหลิวเฟิงสัมผัสกับเขตหวงห้าม เขาเพิ่งสังเกตเห็นเป็นครั้งแรก! เขตหวงห้ามของสำนักชางอู๋นี้ นอกจากจะมีหอคอยโบราณ
เป็นค่ายกลป้องกันแล้ว ยังมีค่ายควบคุมประหลาดที่เพิ่งสร้างขึ้นมาใหม่อีกด้วยนี่มัน… อินหลิวเฟิงคิดอย่างดีใจ “เกรงว่าต้าซือมิ่งจะเป็นผู้สร้างเขาอยู่ในสำนักชางอู๋จริงๆ ในที่สุดก็ตามหาจนเจอเสียที!”แม้ว่าจะคาดไว้ตั้งแต่แรก แต่เมื่อการคาดเดาได้รับการยืนยันว่าเป็นความจริง อินหลิวเฟิงจึงค่อนข้างดีใจเป็นพิเศษแท้จริงแล้ว…ต้าซือมิ่งแห่งราชสำนักผู้นั้น เขาอยู่ที่นี่แน่นอนและเขายังสัมผัสได้ตั้งแต่ครั้งแรกว่ามีคนบังอาจมา ‘แตะต้อง’ค่ายควบคุมที่เขาสร้างไว้ คิ้วเรียวเข้มของเขาขมวดมุ่น ลืมตาเผยให้เห็นม่านตาอันมีสีม่วงราวกับกระเบื้องเคลือบเดิมทีใบอู๋ถงที่กำลังมอดไหม้ไร้สำเนียง สลายเป็นผุยผงอยู่เกรียวกราว ละเอียดดั่งลำแสงสีม่วงปลิวเป็นเส้น ราวกับหมู่ดาวกระจายรายล้อมกายของต้าซือมิ่งอย่างหนาแน่น เสมือนมีเวทย์มนต์เสกให้เขายิ่งดูงามล ้าค่าและความว่างเปล่าในอากาศที่สายตาของเขา ‘จ
