ดจ้อง’ เป็นเหมือนเศษชิ้นส่วนของกระเบื้องเคลือบสีม่วงมาหลอมรวมกัน ทำให้โลกหยุดนิ่งในทันทีต่อมา…
เมื่อเขาสะบัดแขนเสื้อ หยัดกายยืนขึ้น ฟ้าดิน ‘พลัน’ สว่างไสวราวกับว่าถูกปกคลุมด้วยรัศมีของเทพแห่งแสงสว่าง ทั้งรู้สึกถึงเกลียวคลื่นอันสั่นไหว ดุจภาพวาดเหมือนดั่งความฝันแทบจะเป็นตอนที่เขายืนขึ้น คนที่นอนหลับสนิทอยู่ในหอคอยโบราณ ที่ยังคลานไม่เป็น… เยี่ยนเสี่ยวเป่า! พรึบ เขาลืมตาตื่นขึ้นในบัดดล“อ้ะ?” ดวงตากลมโตของเจ้าตัวน้อยแสดงถึงความสับสน ทว่าหูเล็กๆ เหมือนหยกสลักตั้งชูขึ้นราวกับหูกระต่าย เขา ‘ฟัง’ เสียงการเคลื่อนไหวรอบๆ อย่างฉลาดเฉลียวจากนั้น…ในจุดที่เยี่ยนอวี๋พาเยี่ยนเสี่ยวเป่าเดินเข้ามา! ‘ป่าไม้’ ที่อยู่ตรงกลาง มีแสงสีม่วงเรืองรอง ต้าซือมิ่งแห่งราชสำนักผู้สวมชุดคลุมสีดำเข้มเรือนผมดำสนิท เขาเดินออกมาแล้ว!และทันทีที่เขาก้าวออกมา เขาก็รู้สึกได้ว่าสถานที่ที่ควรมีชายชราเพียงไม่กี่คนเท่านั้น บัดนี้กลับมีลมปราณที่อ่อนแอปรากฏออกมาในขณะเดียวกัน…“เนะ!”
ความสับสนในดวงตาของเจ้าตัวน้อยได้หายไปแล้ว และฉวยโอกาสขณะที่ไม่มีคนอยู่ กลิ้งลงจากเตียง เสียงดัง ขลุกขลัก! เจ้าตัวน้อยพยายามออกจากประตูแต่จะทำอย่างไรได้ ในเมื่อธรณีประตูสูงเกินไป เขากลิ้งอยู่นานแต่ก็ไม่สามารถออกไปได้ เหงื่อซึมออกมาด้วยความร้อนใจ! ใช้ทั้งมือและเท้า ‘ปีนป่าย’ ธรณีประตู จากนั้น ตุบ เขาหลุดออกมาจากธรณีประตูแล้วกระบวนการทั้งหมด เยี่ยนเสี่
