ูใหญ่บอกว่า ระหว่างที่นางฝึกฌานอยู่ ให้ข้าน้อยติดตามท่านเจ้าค่ะ”“เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์เอ๋ย…” เยี่ยนชิงซาบซึ้งใจ “นางรักข้ามากที่สุดแล้ว”“ไม่ใช่เจ้าค่ะ คุณหนูใหญ่รักคุณชายน้อยมากกว่า” เม่ยเอ๋อร์แก้คำพูดให้เยี่ยนชิงรู้สึกเหมือนมีมีดกรีดลงกลางใจ เจ็บปวดจนแทบกระอักเลือด จากนั้นเขาก็รีบเดินไปรับหน้าคนพวกนั้นโดยไม่พูดอะไรอีก จะได้ไม่ต้อง ‘โกรธ’ จนตายอยู่ตรงนี้เมื่อเยี่ยนชิงมาถึงประตูสำนัก แต่กลับไม่เห็นผู้อาวุโสเก้าที่ควรจะปรากฏตัวก่อน ซึ่งทำให้เขาสงสัยมากขึ้น อย่างไรก็ตาม เขาทักทายเฉาหมิงเฉิงด้วยสีหน้าสุภาพ แต่กลับทำเหมือนไม่เห็นกู้หยวนเหิงอยู่ในสายตา
แน่นอนว่า หากไม่ใช่เพราะเฉาหมิงเฉิงอยู่ด้วย เยี่ยนชิงยินดีที่จะไล่ตีกู้หยวนเหิงมากกว่าที่จะทำเป็นมองไม่เห็นให้เขาสบายเช่นนี้เฉาหมิงเฉิงเองก็ไม่ได้อยากเป็นเทพผู้สร้างสันติ “ท่านเจ้าสำนักเยี่ยน ไม่ทราบว่าบุตรสาวของท่านออกจากการฝึกฝนแล้วหรือยัง”“ยัง แต่น่าจะอีกไม่นานแล้วกระมัง เชิญใต้เท้าเฉาเข้ามารอในสำนักข้าสักครู่เถิด” เยี่ยนชิงกล่าวอย่างมั่นใจ แม้ว่าเขาจะไม่มีความมั่นใจก็ตามทว่าก่อนที่เฉาหมิงเฉิงจะรับคำ น ้าเสียงอันสำเริงสำราญของบุรุษผู้หนึ่งก็เอ่ยขึ้นก่อนว่า “ฮ่าๆ ดูเหมือนข้าจะมาได้จังหวะพอดี พวกเจ้าก็เพิ่งมาถึงเช่นกันสินะ”“ซวงเสวียนจวิน” เฉาหมิงเฉิงหันหลังกลับอย่างไม่แปลกใจอินหลิวเฟิงปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับองครักษ์ชุดดำ “ใต้เท้าเฉาไม่พบกันนานสบา
