กปรมาจารย์วิญญาณได้ นับว่าเป็นเคราะห์ดีในคราวร้ายนะ”“แต่ข้ากลับไม่อยากได้เคราะห์ดีนี้เลย” เยี่ยนชิงไม่รู้สึกดีใจเลยถ้าเป็นไปได้ เขาปรารถนาให้เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์เป็นเด็กที่ไม่รู้อะไรเลยดีกว่า
ตอนนี้เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ทำอะไรได้มากมาย แต่นั่นเป็นเพราะสถานการณ์บีบบังคับให้เติบโตหากพรสวรรค์ทั้งหมดของเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ จะปลุกพลังได้ก็ต่อเมื่อมีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่เช่นนี้เท่านั้นถึงจะสมบูรณ์ได้ ข้ายอมให้เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ไร้ความสามารถเสียยังดีกว่า“ลูกไร้ประโยชน์เอง” เยี่ยนจื่อเสารู้สึกหดหู่มาก หากเขาเป็นผู้อัญเชิญศักดิ์สิทธิ์ในตำนานได้ แม้แต่ราชสำนักก็ต้องกริ่งเกรงในตัวเขา จะมีผู้ใดอาจหาญกล้ารังแกน้องเล็กได้“ไร้ประโยชน์กันหมด” เยี่ยนชิงกล่าวประเมินอย่าง ‘ตรงประเด็น’หยางชีซาน “…”พ่อลูกสองคนนี้ช่าง…สุดจะพรรณนาภายใต้การจ้องมองของพวกเขา เยี่ยนอวี๋และเยี่ยนเสี่ยวเป่าได้เข้าสู่หอคอยโบราณแล้วในขณะนั้น เยี่ยนอวี๋สามารถรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่ามีแก่นพลังวิญญาณมากมายกำลังหลั่งไหลเข้าสู่วิญญาณในร่างกายนาง โดยต้องการเป็นส่วนหนึ่งของนาง“อย่ารีบร้อนไป” เยี่ยนอวี๋กระซิบ นางดึงเตียงออกมาจากถุงวิเศษวางลูกที่อยู่ในอ้อมแขนไว้บนเตียงนั้น แล้วจึงแกะผ้าห่อตัวของลูกออก ห่มผ้าให้อย่างดี
หลังจัดการทุกอย่างเสร็จ เยี่ยนอวี๋จึงนั่งขัดสมาธิ หงายมือวางเหนือหัวเข่าโดยใช้นิ้วหัวแม่มือแตะกับนิ้วกลาง และเพ่งกระแสจิตขจัดแก่นพลังวิญ
