องอดทนนะลูก”“เนะ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าพึมพำ ขยับตัวให้เข้าที่เข้าทาง อ้าปากหาวหวอดราวกับว่าตัวเองใช้พลังงานไปจนหมดแล้ว“นอนเถิด” เยี่ยนอวี๋รู้ว่าเมื่อครู่นั้นลูกตื่นเต้นจนเกินเหตุ จึงต้องพักผ่อนให้เพียงพอขณะที่กล่อมลูกนอนอยู่นั้น เยี่ยนอวี๋ก็เดินบ่ายหน้าไปยังศูนย์กลางเขตหวงห้ามของสำนักชางอู๋ ซึ่งเป็นหอคอยโบราณภาพเงาวิญญาณของสำนักชางอู๋ ถูกปล่อยออกมาจากด้านในหอคอยโบราณ แต่เยี่ยนอวี๋รู้ว่ามิติที่นางเพิ่งจะสัมผัสได้ต่างหาก ถึงจะเป็นสถานที่ที่เปี่ยมไปด้วยแก่นพลังวิญญาณมากที่สุดในสำนักชางอู๋ก็ตาม
แต่มิตินั้นได้ ‘หายไป’ พร้อมกับการปรากฏตัวของปรมาจารย์วิญญาณ อย่างน้อยนางก็ไม่สามารถสัมผัสได้ชั่วขณะ ดูเหมือนว่านางต้องแข็งแกร่งขึ้นแล้วจริงๆ“…ท่านอาจารย์” เยี่ยนชิงที่เห็นบุตรสาวและหลานชายตัวน้อยกำลังเดินออกไปไกลขึ้นเป็นลำดับ เขามองอาจารย์ที่ดึงเขาไว้อย่างไม่เข้าใจ “ให้เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์กับเสี่ยวเป่าเข้าไปเช่นนี้ได้หรือขอรับ เราจะไม่ตามไปแล้วอย่างนั้นหรือ”“ไม่ต้องหรอก ปรมาจารย์วิญญาณอยากเจอพวกเขา ไม่ใช่เรา”หยางชีซานทราบเป็นอย่างดี“ขอรับ” เยี่ยนชิงก็รับรู้ได้เช่นกัน แต่เขาอดเป็นห่วงไม่ได้ที่จะปล่อยเด็กน่ารักทั้งสองคนไปกันเองแบบนั้น “จะไม่เกิดเรื่องใช่หรือไม่ขอรับ”“จะเกิดเรื่องได้ที่ไหนกันล่ะ” หยางชีซานเกือบจะกลอกตา “จะว่าไป หลังจากที่เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์คลอดบุตรแล้ว สังขารร่างกายกลับสามารถดึงดูดความสนใจจา
