ใบอู๋ถงร่วงหล่นดุจดั่งดอกไม้เพลิง รายล้อมอยู่รอบกายชายหนุ่มผู้ซึ่งสวมอาภรณ์สีดำเข้มที่นั่งอยู่ริมต้นไม้ ใบไม้ร่วงโรยดาษเดื่อนละมุนสายตามิรู้จบ“…” ทันทีที่ดอกไม้เพลิงสัมผัสพื้นก็จะสูญสลายไร้สำเนียง ครั้นยามที่สัมผัสพื้น กลับมีแสงสีม่วงสาดกระเซ็น ใบต้นอู๋ถงเหมือนเปลวเพลิง เมื่อสีแดงและสีม่วงปะทะกันก็ก่อให้เกิดเป็นภาพอันสวยสดงดงามชายหนุ่มนิรนามอายุยี่สิบต้นๆ ในเสื้อคลุมสีดำสนิท กลับกลายเป็นจุดเด่นที่สุดของภาพนี้! ความสูงส่งงดงามเปล่งรัศมีออกมารอบกาย เทพแห่งแสงสว่างผู้อยู่เหนือผู้คนเช่นเขา ส่องแสงเรืองรองทำให้เกิดเป็นภาพอันสวยสดงดงามโดยรอบแม้ว่าเขาจะถูกเทพแห่งแสงสว่าง ‘ซ่อน’ ไว้ ทว่าขนตางอนหนาเป็นแพ ดวงตาเรียวยาวราวภาพเขียน ขนคิ้วสีดำเข้มดุจสีของน ้าหมึก กล้ามเนื้อผิวพรรณงดงามเฉกเช่นหยกเจียระไน สันจมูกตั้งตรงเป็นคมสัน และริมฝีปากแดงระเรื่อ ทั้งหมดนี้ของเขาไม่อาจถูกเทพแห่งแสดงสว่างแย่งชิงความเลิศล ้าเหล่านั้นไปได้เขาเป็นเหมือนดวงอาทิตย์ที่สดใส เหมือนจันทรานวลผ่อง ทั้งยังเหมือนหมู่ดาราหลากสีสันที่อยู่บนนภา ซึ่งทำลายภาพวาดสีสันสดใสภาพอื่นไปจนสิ้น เหมือนมีเวทมนต์ดึงดูดให้ทุกสายตามองไปที่เขา
แม้ในขณะนี้เขากำลังหลับตาราวกับว่าจมอยู่ในสภาวะที่ไม่อาจหยั่งรู้ได้ ทว่านั่นไม่ได้ส่งผลกระทบต่อความงามและความพิเศษที่ออกมาจากตัวเขาได้เลย! ความงดงามอันเย้ายวนที่ชวนให้คนหลงเสน่ห์ ทั้งอยากเคารพและอยากอยู
