่ให้ไกล……“อ้ะ! อ้ะเนะเนะ!…” เจ้าตัวน้อยเปล่งเสียงเล็กๆ ออกมา! ยิ่งเข้าไปใกล้บุรุษรูปงามผู้นั้นมากเท่าไร เขาก็ยิ่งร้องเสียงดัง! ยิ่งตื่นเต้น! และยิ่งฮึกเหิมมากเท่านั้น! ประหนึ่งว่าเขาสามารถรับรู้ได้ถึงการดำรงอยู่ของชายรูปงามผู้นี้ในความเป็นจริง เยี่ยนเสี่ยวเป่าสามารถรับรู้ได้จริงๆ และเขายังสามารถรู้สึกได้ถึงบางสิ่งบางอย่างของอีกฝ่าย ที่มีกลิ่นอายที่เขาชื่นชอบอันคล้ายกับท่านแม่คนงามของเขา! ทำให้เขาอยากจะ ‘เข้าไปใกล้’ กลิ่นอายอันคุ้นเคยนั้นแม้ว่าตอนนี้เยี่ยนเสี่ยวเป่ายังไม่เจอตัวคน แต่เขาก็ตื่นเต้นคึกคักอย่างยิ่ง! ถ้าเขามีพละกำลังมากพอ เขาคงกระโจนเข้าไปหาแล้วน่าเสียดายที่เขาทำไม่ได้ ดังนั้น…“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าพบว่า หลังจากที่เขาค่อยๆ เคลื่อนตัวออกจากกลิ่นอายอันคุ้นเคยนั้น เขาก็เริ่มสับสน! จึงตะโกนอย่างไม่พอใจขึ้นทันที “อ้า! อ้า…”
“เกิดอะไรขึ้นหรือ” ในที่สุดหยางชีซานก็ตระหนักได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติกับเจ้าตัวน้อยนี้เยี่ยนจื่ออวี๋ก็รู้เรื่องนี้เช่นกัน นางจึงรีบไปรับตัวลูกน้อยทันที“เสี่ยวเป่า เกิดอะไรขึ้นหรือ”“อ้ะเนะเนะ! อ้ะเนะเนะ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าโผเข้าสู่อ้อมแขนของท่านแม่คนงาม พลางใช้นิ้วมือเล็กๆ อันอวบอ้วนนั่นชี้บอกทางอย่างกระตือรือร้น คล้ายจะบอกว่า ‘ข้าจะไป’ ถ้าไม่พาไปข้าจะร้องไห้นะเยี่ยนอวี๋จำต้องหยุดฝีเท้าอย่างเสียมิได้ มองไปยังทิศทางที่ลูกของนางชี้บอก และถามว่า “ที่นั่นคืออะไร
