หรือเจ้าคะ”“ที่ใดอย่างนั้นหรือ” เยี่ยนชิงเดินตามมืออันอวบอ้วนของหลานชายอย่างฉงน แล้วเพ่งสายตาไปยังป่าเขียวชอุ่ม ไม่เห็นอะไรเลย แค่ป่าเท่านั้นเอง?เยี่ยนอวี๋ขมวดคิ้วมุ่น แล้วจึงพาลูกเดินมุ่งหน้าเข้าไปในป่า ทำให้สองพ่อลูกเยี่ยนชิงตกตะลึง แล้วรีบเดินตามไปติดๆ“อ้า! อ้ะเนะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่ากำชายเสื้อของมารดาแน่นด้วยความดีใจเหลือประมาณ ตื่นเต้นจนร่างทั้งร่างกลายเป็น ‘สีแดง’ ทำให้เยี่ยนชิงกังวลเล็กๆ ว่าหลานชายอาจมีไข้ตัวร้อนขึ้นอีกหยางชีซานก็ค่อนข้างประหลาดใจ จึงเดินตามครอบครัวตัววุ่นไป พลางเอ่ยเตือนขึ้นว่า “สถานที่แห่งนี้เป็นที่ของยาอายุวัฒนะเพลิงพวกเจ้าอย่าไปรบกวนพวกมันเลย”
“อ้ะเนะเนะ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าไม่ได้ฟังอะไรพวกนั้น เขาสัมผัสได้ว่ากลิ่นอายอันคุ้นเคยอยู่ตรงหน้าเขา! อยู่ตรงหน้านี่เอง!อย่างไรก็ตาม เยี่ยนอวี๋ก็สามารถรับรู้ได้ว่าสถานที่แห่งนี้มีมิติลึกลับซ่อนอยู่ในบริเวณนี้ นางสามารถสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันเข้มข้นอยู่ในนั้นลางๆ รวมถึงแก่นวิญญาณบริสุทธิ์ แต่นางมิอาจสัมผัสถึงทางเข้าได้นางเชื่อว่าเสี่ยวเป่าน่าจะสัมผัสได้ถึงการดำรงอยู่ของมิตินี้เช่นเดียวกับนาง เด็กคนนี้ตื่นเต้นถึงเพียงนี้ น่าจะเป็นเพราะว่ามีแก่นพลังวิญญาณอยู่ในนั้นเยี่ยนอวี๋ที่ประคบประหงมดูแลลูกเป็นพิเศษพอจะจับสังเกตได้ถึงอะไรบางอย่าง นับตั้งแต่ลูกน้อยของนางเข้ามาในสำนักชางอู๋ ลูกของนางจะเริ่มมีชีวิตชีวา ไม่ ‘ซึมกะทือ’
