เยี่ยนชิงพาเด็กๆ ไปอย่าง ‘หลบๆ ซ่อนๆ’ เมื่อเดินตาม ‘ถนนเส้นเล็ก’ เข้าไปในเขตหวงห้ามของสำนักชางอู๋ จู่ๆ เจ้าตัวน้อยก็ ‘สะดุ้งตื่นจากความฝัน’ ดวงตาทั้งคู่ ‘สอดส่าย’ สายตามองเข้าไปด้านในส่วนที่สว่างที่สุด “อ้ะเนะเนะ!”“เสี่ยวเป่า?” เยี่ยนอวี๋มองลูกที่ดูคึกคักราวกับถูกฉีดเลือดไก่เข้าเส้นด้วยความประหลาดใจ“อ้ะเนะเนะ อ้ะเนะเนะ!…” เยี่ยนเสี่ยวเป่ารู้สึกตื่นเต้นมากจริงๆ และเขายังสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันคล้ายคลึงกับมารดาของเขา เขาอยากเข้าไป!“เสี่ยวเป่า…” เยี่ยนชิงตกใจจนเหงื่อไหลซึม แต่เขาก็รู้ว่ามันสายไปแล้ว เห็นๆ อยู่ว่าเจ้าเด็กน้อยกำลังนอนหลับสบาย แล้วจู่ๆ เขาก็ตื่นขึ้นมาได้อย่างไร“อ้ะเนะเนะ! อ้ะเนะเนะ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าไม่สนใจอะไรแล้ว เขารู้แค่ว่าต้องไปถึงให้เร็วที่สุด! เขายังพยายามดิ้นรน เอื้อมมือเล็กอันอวบอ้วนชี้บอกทางให้ท่านแม่คนงามของตน“ใคร!” น ้าเสียงที่เยี่ยนชิงคุ้นเคยส่งเสียงดังขึ้น และก็เป็นอย่างที่เขาคาดไว้ ว่าจะมีคนมาขวางหน้าพวกเขา นั่นเป็นเหตุทำให้เขาคอตก “ท่านอาจารย์ ศิษย์เองขอรับ”
“เจ้ามาที่นี่เพื่ออะไร” ชายชราชุดสีฟ้าเดินออกจากเขตหวงห้ามมองไปที่เยี่ยนชิงด้วยความรู้สึกอันยากที่จะบรรยายได้ถูก จากนั้นก็มองไปยังเยี่ยนจื่อเสาและน้องสาว สุดท้ายมาหยุดสายตาที่เจ้าตัวน้อย“อ้ะเนะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าก็บังเอิญมองไปที่ชายชรา แต่เขาโบกมือเล็กอันอวบอ้วนไปทางชายชรา บอกเป็นความหมายว่าอย่ามาข
