วางทางชายชราในชุดเสื้อคลุมสีฟ้า “…”เหตุใดเจ้าตัวน้อยนี้ถึงได้น่ารักเพียงนี้! เขาอยากให้ข้าอุ้มเขางั้นหรือ“ท่านอาจารย์ อะแฮ่มๆๆ ศิษย์ต้องการพาพวกจื่อเสาเข้าไปดูข้างในขอรับ” เยี่ยนชิงตอบคำถามของอาจารย์อย่างแข็งขันและห้าวหาญชายชราเสื้อคลุมสีฟ้า ผู้ซึ่งมีฐานะเป็นบรรพบุรุษของผู้อาวุโสสูงสุด เขามีสีหน้ากระด้าง เตรียมชักสีหน้าสั่งสอน ไม่หันไปมองดวงตาแป๋วของเจ้าตัวน้อยที่กำลังจ้องมองเขาอยู่แต่ทว่า…“อ้ะเนะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าโบกมืออีกครั้ง ‘หลีกทางหน่อย! หลีกทางหน่อยนะๆ!’
“…” ผู้อาวุโสสูงสุดของสูงสุดแห่งสำนักชางอู๋ท่านนี้ เขาจึง…จึงกล่าวด้วยสีหน้าแข็งกระด้าง “นี่คือหลานชายของเจ้าหรือ” ถึงกับใช้เด็กน้อยน่ารักมาติดสินบนเขาเชียวหรือ ไร้ยางอายสิ้นดี“ใช่ ใช่ขอรับ เขายังเด็กนัก อยู่ห่างแม่ไม่ได้” เยี่ยนชิงจำต้องพูดอย่างหน้าไม่อาย“จื่อเสาคารวะท่านอาจารย์ปู่” เยี่ยนจื่อเสาดึงน้องสาวไปคารวะ‘บรรพบุรุษ’“อ้ะเนะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าเร่งรัดขึ้นผู้อาวุโสสูงสุดแห่งสำนักชางอู๋เช็ดไม้เช็ดมือ สีหน้ายุ่งยาก ทำให้เยี่ยนชิงหดคอโดยไม่รู้ตัว แต่เขายังไม่คิดที่จะถอยหลังกลับ “ท่านอาจารย์ให้เราเข้าไปได้อย่างนั้นหรือขอรับ”“อ้ะเนะเนะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าโบกมืออีกครั้ง บ่งบอกว่ารีบปล่อยให้พวกเราเข้าไปเร็ว!“เจ้าเป็นเจ้าสำนักมานานหลายปีแล้ว แต่ยังไร้ยางอายเช่นนี้” ผู้อาวุโสสูงสุดแห่งสำนักชางอู๋ถอนหายใจและพูดกับเจ้าตัวน้อ
