ยที่พยายามโบกไม้โบกมืออยู่ว่า “เอาเถอะ ข้าจะอุ้มเจ้าตัวน้อยนี้เข้าไปเอง”“หืม?” เยี่ยนชิงตกตะลึงชั่วขณะ
เยี่ยนเสี่ยวเป่ามองมืออันแก่ชรานิ่งๆ นึกปฏิเสธอยู่ในใจ แต่เขาเข้าใจความหมายของท่านตา จึงฝืนใจยื่นมือเล็กๆ ไปหาเขา ตาเฒ่าจะได้พาเขาเข้าไปเสียทีผู้อาวุโสสูงสุดแห่งสำนักชางอู๋เบิกบานใจ แต่ยังคงไว้ซึ่งสีหน้าอันแข็งกระด้าง รับเจ้าเด็กผู้น่ารักนี้มา พลางคิดในใจว่าตัวเล็กแค่นี้ก็รู้จักชอบชายชราอย่างตนด้วย ดูท่าคงอดทนรอไม่ไหวสินะผู้อาวุโสสูงสุดชายชราที่รู้สึกพึงพอใจ ทันทีที่อุ้มเจ้าตัวนุ่มนิ่มและฉลาดปราดเปรื่องไว้ในอ้อมอก หัวใจอันแก่ชราพลันตกเป็นเชลยของเด็กน้อย เสียดายที่เขาเพิ่งจะมีโอกาสได้อุ้มเด็กน้อยเข้าเขตหวงห้าม“อ้ะเนะเนะ!” เจ้าตัวน้อยที่หลอกใช้เสร็จแล้วได้เอื้อมมือไปหาท่านแม่คนงาม อยากกลับไปสู่อ้อมแขนของท่านแม่ผู้อาวุโสสูงสุด “…”อะแฮ่มๆ เยี่ยนชิงที่พอจะรู้สาเหตุรีบบอกกับเสี่ยวเป่าว่า “เสี่ยวเป่าอาจจะรู้สึกว่าบรรยากาศไม่คุ้นเคย จึงหวาดกลัวไปบ้าง แต่ว่าเสี่ยวเป่าไม่ต้องกลัวนะ ผู้ที่อุ้มเจ้าก็คือท่านอาจารย์ทวดของเจ้าอย่างไรล่ะ เขาเก่งกาจทีเดียว!”“อ๋า?” เยี่ยนเสี่ยวเป่ากะพริบตาปริบๆเยี่ยนชิงรีบส่งสายตากับเจ้าตัวน้อย บอกให้เขาฉลาดหน่อย! จะได้ไม่ถูกโยนออกไป
“เนะ” เยี่ยนเสี่ยวเป่าแสดงออกว่าเข้าใจ เขาเม้มริมฝีปากเล็กๆยอมให้ผู้อาวุโสสูงสุดอุ้มแต่โดยดีผู้อาวุโสและรอบรู้อย่างหยางชีซานนึกไม่ถึง
