เลยว่าทารกที่ยังเด็กขนาดนี้จะสามารถเข้าใจความหมายโดยนัยที่เยี่ยนชิงลอบสื่อสารได้ดังนั้นเขาจึงเชื่อจริงๆ ว่าเด็กน้อยคนนี้เพียงแค่รู้สึกหวาดกลัวเท่านั้นเมื่อสักครู่ที่ให้เขาอุ้มโดยไม่สนใจอะไรก็เป็นเพราะว่าชอบชายชราเช่นเขา ตอนนี้พอรู้สึกตัวแล้ว จึงอยากให้มารดาอุ้มเป็นธรรมดา ถึงจะรู้สึกปลอดภัย แต่ดูเหมือนตอนนี้เจ้าเด็กนี่เหมือนจะไม่อยากไปจากเขาแล้วอืม…หยางชีซานประมวลผลในสมองเสร็จสรรพ เขายิ่งเอ็นดูเจ้าตัวน้อยที่ฉลาดและว่านอนสอนง่ายคนนี้ เขายังตบหลังปลอบโยนเบาๆ“เสี่ยวเป่าไม่กลัวนะ”“อ้ะ!” เยี่ยนเสี่ยวเป่าบอกว่าเขาไม่กลัวเลยสักนิด เหมือนเขาจะอยากรีบเข้าไปด้านในมากกว่า! ดังนั้นเขาจึงตื่นเต้นอีกครั้ง และโบกไม้โบกมือไปยังส่วนลึกของเขตหวงห้าม“อืม” หยางฉีซานลูบเคราขาวด้วยรอยยิ้ม และพาครอบครัวของเยี่ยนชิงเดินไปที่ส่วนลึกของเขตหวงห้าม
“อ้ะเนะเนะ! อ้ะเนะเนะ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าตื่นเต้นยิ่งขึ้น! ระดับความตื่นเต้นนั้นถึงกับทำให้เยี่ยนอวี๋ประหลาดใจ นางไม่นึกว่าลูกจะชอบไฟมากเพียงนี้“เด็กน้อย เจ้าช่างร่าเริงจริงๆ” หยางฉีซานรู้สึกว่านี่เป็นเด็กที่ร่าเริงที่สุดเท่าที่เขาเคยพบมา ทั้งแขนและขาก็ค่อนข้างแข็งแรงและในเวลาเดียวกัน บริเวณกลางเขตหวงห้ามของสำนักชางอู๋…
