“อะเนะ!” เจ้าตัวน้อยกลับแสดงอาการระแวดระวัง ดวงตาแป๋วอันเป็นสีดำมันระยับจ้องเขม็ง “อะเนะเนะ…” ไม่อยากกินข้าวกับเจ้าหรอก“เสี่ยวเป่าอยากไปหรือ” เยี่ยนอวี๋คิดว่าลูกต้องการไปเจ้าตัวน้อยอยากจะส่ายศีรษะทันที แต่น่าเสียดายที่กระดูกสันหลังของเขายังไม่แข็งแรงดี การแสดงออกจึงเหมือนการเอี้ยวคอ“อะเนะเนะ…”โชคดีที่เยี่ยนอวี๋เข้าใจความหมายของเขา จึงปฏิเสธอินหลิวเฟิง“เสี่ยวเป่าไม่ไป”อินหลิวเฟิง “…”“ไปเถิด” เยี่ยนจื่อเสากลับพูดขึ้นมา จากนั้นเขาก็รับหมัดจากบิดาอย่างไม่รู้สึกประหลาดใจ!อย่างไรก็ตามหลังจากที่เยี่ยนชิงต่อยบุตรชายเสร็จ เขาก็กล่าวอย่างเห็นด้วยว่า “ไปเถิด เจ้าสุนัขกู้หยวนเหิงจะได้เลิกมาเกาะแกะเสียที ให้เขารู้ถึงความยากแล้วยอมถอยก็ดีเหมือนกัน”“พวกท่านพูดเช่นนี้ต่อหน้าข้า นึกถึงจิตใจกันบ้างหรือไม่” อินหลิวเฟิงสับสน ครอบครัวนี้ต้องเป็นชนเผ่าพิสดารแน่นอน!
เยี่ยนจื่อเสาถามกลับแกมบังคับ “หรือว่าซวงเสวียนจวินท่านไม่ยินยอม?”“…มิกล้า” อินหลิวเฟิงรู้ว่าถ้าเขาแสดงความไม่พอใจ เขาจะไม่ได้เจอนางอย่างแน่นอน“ช่างเถิดเจ้าค่ะ เสี่ยวเป่าไม่ยินยอม” เยี่ยนอวี๋กล่าวอินหลิวเฟิง “…”“อะเนะเนะ…” เยี่ยนเสี่ยวเป่าแสดงท่าทางลิงโลดอย่างมีความสุขมิหนำซ ้ายังชูมือเล็กอันอวบอ้วนขึ้น เขาอยากกอดท่านแม่คนงามของตนนักเยี่ยนอวี๋หอมเจ้าตัวน้อย “ถ้าเช่นนั้นข้าจะพาเสี่ยวเป่ากลับก่อนนะเจ้าคะ”“เอ๊ะ?” อินหลิวเฟิงเศร้าใจ ยังคิดจะช่วงช
