ิงโอกาสอีกคราแต่เยี่ยนชิงชิงพูดขึ้นก่อน “ก็จริง สภาพอากาศเช่นนี้ไม่เหมาะที่จะให้เสี่ยวเป่าออกไปข้างนอก ถ้าอย่างไร รอให้อากาศดีกว่านี้ค่อยว่ากันอีกทีแล้วกัน”“…เช่นนั้นก็ได้” แม้ว่าอินหลิวเฟิงจะไม่เต็มใจ แต่เขาก็ไม่ได้ถูกปฏิเสธโดยสิ้นเชิงมิใช่หรือด้วยเหตุนี้อินหลิวเฟิงที่ต้องกลับไปอย่างไม่ประสบความสำเร็จจึงถูกเยี่ยนจื่อเสาส่งออกจากสำนักชางอู๋อย่างรวดเร็ว
“นายน้อย เป็นเช่นไรบ้างขอรับ” องครักษ์นายหนึ่งวิ่งเข้ามาสอบถามด้วยความดีใจ“หึ” อินหลิวเฟิงยิ้มบางๆองครักษ์แห่งเมืองโยวตูนายนั้นยิ่งดีใจจนตัวลอย “ข้าน้อยรู้! ไม่มีหญิงสาวคนใดที่ท่านเอามาไม่ได้”มุมปากของอินหลิวเฟิงกระตุก และเตะองครักษ์จนกระเด็นในครั้งเดียว ทว่าตนกลับมองย้อนกลับไปยังส่วนลึกของสำนักชางอู๋ ถ้าสัมผัสไม่ผิดล่ะก็ เกรงว่าต้าซือมิ่งจะอยู่ในสำนักชางอู๋จริงๆแต่เหตุใดเขาจึงอยู่ในสำนักชางอู๋ล่ะเป็นเพราะปรมาจารย์วิญญาณของสำนักชางอู๋อย่างนั้นหรืออินหลิวเฟิงไม่แน่ใจแต่เขารู้ว่าการเดินทางในครั้งนี้ของเขาคุ้มค่า ไม่แน่ เขาไม่เพียงจะสามารถจัดการกับเรื่องสำคัญของตระกูลได้เท่านั้น แต่อาจได้แต่งภรรยาผู้ไม่ธรรมดากลับไปอย่างราบรื่นด้วยก็เป็นได้…ในเรือนด้านหลังของหอเจ้าสำนัก หลังจากที่เยี่ยนเสี่ยวเป่ากินเสร็จแล้วหลับไป เยี่ยนอวี๋ก็เอ่ยถามขึ้น “ท่านพ่อ ท่านช่วยพาข้าไปยังสถานที่ที่เปล่งแสงตลอดเวลาได้หรือไม่เจ้าคะ”
“เปล่งแสง?” ครั้งแรกที่ได้ยินเ
