บุคคลผู้ยืนไพล่หลังรออยู่ที่ด้านนอกหอเจ้าสำนักอย่างสง่างามดูเหมือนจะเป็นองครักษ์บางคนของอินหลิวเฟิง ได้กล่าวทักทาย ‘กู้จ่างสื่อ’ ด้วยเสียงดังฟังชัดกู้หยวนเหิงใจหายวาบ ตาขวากระตุกตามสัญชาตญาณ จากนั้นก่อนที่เขาจะรู้สึกตัว ก็ได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวของเยี่ยนชิง เขาออกมาพร้อมกับไม้กวาดในมือ!บรรดาลูกน้องของกู้หยวนเหิงสั่นเป็นเจ้าเข้า “นายน้อยวิ่งเร็ว!”“…” กู้หยวนเหิงไม่พูดอะไร เขารีบวิ่งหนีไปจริงๆ!ทิ้งกลุ่มองครักษ์ของหอเจ้าสำนักที่ยืนอึ้งไว้เบื้องหลัง นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขารู้ว่า แท้จริงแล้วกู้จ่างสื่อ ‘วิ่งหนี’ รวดเร็วปานฉะนี้“เจ้าสุนัข วิ่งเร็วดีนี่!” เยี่ยนชิงก่นด่าอย่างไม่พอใจ “ไม่เสียทีที่เป็นสุนัขสี่ขา” แต่เมื่อนึกดูอีกที…“สุนัขตัวนี้มาถึงประตูสำนัก เหตุใดจึงไม่มีใครรายงานเรื่องนี้กับข้าล่ะ” เยี่ยนชิงเกรี้ยวกราด! หรือว่าเมื่อวานเขายังพูดไม่ชัดเจนพอ!“ท่านเจ้าสำนักเยี่ยน ถึงอย่างไรกู้จ่างสื่อก็เป็นคนของราชสำนักทั้งยังเป็นคุณชายน้อยของภรรยาเอกตระกูลกู้แห่งสำนักเหยาไถเซียน ผู้คนมากมายในสำนักต่างก็กริ่งเกรงอยู่บ้าง แต่ข้าน้อยไม่เหมือนกัน ข้าน้อยเป็นคนของตระกูลอินแห่งเมืองโยวตู จะแอบส่ง
สาส์นมาบอกท่านแน่นอนขอรับ!” องครักษ์คนหนึ่งเอ่ยขึ้นอย่างลำพองใจเยี่ยนชิงเหลือบมองชายหนุ่มท่าทางแช่มชื่นแวบหนึ่ง จากนั้นก็พยักหน้าด้วยความพอใจ “ครั้งนี้ต้องขอบใจน้องชายแล้ว มิเช่นนั้นเจ้าสุนัขนั่นต้องมา
